Jaki kolor wybierasz?

Jak stworzyć Katalog Jesieni?

Potrzebne materiały:

• segregator A4 i kartki oraz koszulki do segregatora
• klej lub taśma dwustronna
• bezpieczne dla dziecka nożyczki
• kolorowy papier
• pisaki 

Jesienny dar kolorów

Dziecko, lub każde z dzieci może wybrać jeden kolor jesieni (czerwony, żółty, pomarańczowy, zielony, brązowy …) i hurra! wychodzimy razem na spacer. Jeśli dziecko dopiero poznaje kolory, to można wręczyć mu kartkę kolorowego papieru w kolorze, który wybrało. W czasie speceru każde z dzieci zbiera liście i inne owoce jesieni w wybranym przez siebie kolorze, by później stworzyć swój katalog. Jest to też dobry czas, na różne opowieści o jesieni, o żniwach, o jesieniach naszego dzieciństwa, o tym, że wiewiórki zbierają na zimę żołędzie i spieszą się zanim nadejdzie zima, by zjeść je, kiedy spadnie już śnieg. Cieszmy się tym wspólnie spędzanym czasem, bo są to najbardziej wartościowe momenty w życiu każdej rodziny .

Jeśli dziecko oprócz swego koloru zacznie zbierać również inne, to nie warto mu przerywać. Później przy tworzeniu katalogu można razem spróbować posortować skarby i każdy kolor oznaczyć w katalogu odpowiednią etykietką.

Życzymy miłego czasu!

Nie ukrywamy, że bardzo ucieszyłyby nas Wasze komentarze! Jak wygląda katalog Waszych dzieci? Macie jakieś zdjęcia? Czy taki spacer był dobrym czasem? Z góry dziękujemy!

Do szkoły na piechotę. Zdjęcie wykonane przez samlevan.

Dzieci, które nie chodzą jeszcze do przedszkola czy szkoły mają mnóstwo czasu na zabawy i odkrycia na łonie natury. O znaczeniu takiego czasu pisaliśmy już wcześniej w artykule Natura – pokarm dla ciała, ducha i intelektu dziecka. A co z tymi dziećmi, które wiele godzin dziennie spędzają w czterech ścianach szkoły czy przedszkola?

Odpowiedź znaleźliśmy na jednej z naszych ulubionych stron poświeconych pomysłom na spędzanie czasu na łonie natury, czyli Green Hour w artykule Nature on the Go.

Odpowiedź jest prostsza niż można się spodziewać, a mianowicie: W tym roku, do przedszkola czy szkoły docieramy na piechotę!

Jeśli szkoła czy przedszkole nie są oddalone o więcej niż 30 minut piechotą od domu, to taki spacer może okazać się bardzo bogatym doświadczeniem zarówno dla dzieci, jak i dla nas dorosłych. Jeśli jest możliwość, by dziecko chodziło do szkoły samodzielnie, na przykład z przyjaciółmi to warto je do tego zachęcić.

Jak piszą autorzy artykułu takie 20-30 minut na świeżym powietrzu to w rzeczywistości mnóstwo czasu na doświadczanie tego, co może wydarzyć się na łonie natury. Można wtedy dostrzec ślimaki, czasem wiewiórki, zmieniające się kolory liści, wiszące zimą sople, przeżyć wiosenny deszcz czy zobaczyć tęczę. Pomiędzy domem, a szkołą czy przedszkolem jest mnóstwo rzeczy do odkrywania.
Jest to również świetny czas na wspólne rozmowy, zadawanie pytań, skakanie i radowanie się.

Pewnie większość może teraz pomyśleć: kto ma czas na chodzenie rano z dziećmi do szkoły w tym szybko pędzącym dziś świecie?

Autorzy artykułu i na ten problem znaleźli pewne rozwiązanie. Można dogadać się z innymi rodzicami z sąsiedztwa i odprowadzać dzieci na zmienę. Na początek wystarczą na przykład dwa dni w tygodniu. Nie jest to możliwe w Twojej okolicy? Może Bank Czasu będzie tutaj pomocny? Macie jakiś inny pomysł – prosimy o wpis w komentarzach.

Wtrącając jeszcze parę własnych wspomnień z docierania do szkoły na piechotę pamiętam, że zajmowało mi to zwykle ok. 20-30 minut. No chyba, że przychodziła zima i przez większość trasy rzucaliśmy się z przyjaciółmi śnieżkami, albo goniliśmy się po zasypanych śniegiem rowach. Wtedy powrót do domu trwał ponad godzinę. W pierwszej klasie trasa do szkoły prowadziła w większości przez różne osiedla domków jednorodzinych. Jak teraz sobie o tym myślę, to zastanawiam się, co mogłoby być ciekawego na takich osiedlach, jeśli chodzi o naturę. A jednak było. Po deszczu na długości całej trasy można było znaleźć mnóstwo ślimaków, które liczyłem. W zimie, ze zwisających z budynku szkoły sopli tworzyliśmy z kolegami krążki hokejowe. Tak długo pocieraliśmy nimi o krawężnik, aż powstało coś na kształt krążka. Czy Wy też macie jakieś ciekawe pomysły na to, co można odkryć na trasie do szkoły czy przedszkola?

Taki pomysł na chodzenie do szkoły zamiast zawożenia dzieci samochodem mógłby stać się właściwie ogolnopolską akcją. Kto już teraz się dołącza? Rok szkolny dopiero się rozpoczął. To dobry czas na zmiany.

Przeglądając internet w poszukiwaniu różnych form aktywności na świeżym powietrzy natrafiliśmy na stronę internetową Green Hour – Discover the Wonder of Nature. Strona ta powstała, by pomóc odwrócić szybko postępujące odsuwanie się dzieci i młodzieży od zabaw na świeżym powietrzu i na łonie natury na rzecz gier komputerowych i telewizji. ‘Green Hour – Zielona godzina’, to trochę czasu spędzonego na łonie natury każdego dnia. Takie podejście pozwoli wskazać dzieciom odpowiednie wzorce prowadzące do dobrego samopoczucia na poziomie fizycznym, umysłowym i emocjonalnym.

Tworzenie mapy dźwięków

Przykładowa mapa dźwięków

Jednym z pomysłów na zaciekawienie dzieci tym, co kryje w sobie natura jest zadanie polegające na tworzeniu tak zwanej ‘mapy dźwieków’.

Należy się więc wybrać do lasu lub na jakąś polanę lub gdziekolwiek z dala od zgiełku oraz zabrać ze sobą parę kartek papieru, podkładek (żeby mieć na czym te kartki położyć) i długopisów.

Zasady zabawy są bardzo proste: Każdy z uczestników siada sobie w wybranym przez siebie miejscu z długopisem i kartką w ręce i kreśli na środku kartki ‘O’, które oznacza jego pozycję. Następnie wszyscy zamykają oczy i pozostają całkowicie cicho przez co najmniej 2 minuty słuchając dźwięków wokoło. Po zakończeniu trwania ciszy należy postawić na kartce ‘X’ w miejscu, z którego dochodził dźwięk, a następnie napisać lub namalować, co było źródłem tego dźwięku (np. żaba, pszczoła, wiewiórka, pies, i tak dalej).

Później można porównać swoje wyniki oraz umiejętność rozpoznawania dźwięków natury. Natura potrafi zapewnić niezapomniane przeżycia dla wszystkich zmysłów, a czasem warto posłuchać jej przez chwilę z zamkniętymi oczami i przekonać się jakie dźwięki wydaje cisza.

Jan na trawie

Dziś z Asią często zastanawiamy się dlaczego tak wiele się zmieniło? Wśród ogromnej większości dzieci priorytet przejął telewizor, komputer, internet. Mnóstwo dzieci spędza czas w swoich pokojach. Czy rower, piłka, bieganie po lesie stały się już nudne?

Drugim problemem jest fakt, że świat wokół wydaje nam się dużo bardziej niebezpieczny: niebezpieczni nieznajomi, ulice itp. Żyjemy w ciągłym strachu i przekładamy go również na nasze dzieci. Nie idź do sklepu czy kolegi, bo jeszcze wpadniesz pod samochód. Nie pływaj, bo się utopisz. Nie graj w piłkę ze starszymi, bo cię kopną, albo złamiesz nogę, i tak dalej. Czujemy, ze dziecko jest ‘bezpieczne’, kiedy siedzi w swoim pokoju przed komputerem lub telewizorem. To dla nas dorosłych bardzo wygodna forma spędzania czasu przez nasze dzieci. To zwykle zajmuje je na wiele godzin, nic od nas nie chcą, nie przeszkadzają i cicho siedzą.

Problem ten nie dotyczy już tylko miast, ale jest on w takim samym stopniu obecny również na wsi. Coraz więcej domostw ma dostęp do internetu, a w większości obecna jest telewizja kablowa z kilkudziesięcioma kanałami.

Jan pośród konarów drzewa

Wielu naukowców i psychologów, ale również my rodzice wiemy, jak ważny dla każdego dziecka i nie tylko jest czas spędzony na łonie natury. Dr Maria Montessori napisała:
Jeśli dla rozwoju fizycznego konieczne jest, by dziecko miało kontakt z ożywiającymi siłami natury, to tak samo ważne jest dla jego rozwoju psychicznego, by duch dziecka był w kontakcie ze stworzeniem. Nie jest więc zaskoczeniem fakt, że dzieci spędzające mnóstwo czasu na łonie natury zyskują bardzo wiele. Wśród zalet są między innymi: zmniejszenie objawów nadaktywności czy ADHD, większe poczucie własnej wartości, a także samodyscyplina. Dzieci są radośniejsze i częściej się śmieją, są bardziej sprawne fizycznie, mają lepszy apetyt … i można tak mnożyć w nieskończoność.

Nie należy więc zapominać, że świeże powietrze w połączeniu z naturalnym pragnieniem dziecka do odkrywania swojego otoczenia były, są i będą najlepszą formą rozwijania ciała, ducha i intelektu każdej ludzkiej istoty. Podziwianie piękna natury w tak ważnym i wrażliwym okresie życia jakim jest dzieciństwo pozwala dziecku stać się osobą, która czuje się w świecie gospodarzem, czyli dba o środowisko, zależy jej na tym, by było piękne i z pożytkiem dla innych.

Przyglądając się metodzie Montessori bardzo powierzchownie można ulec wrażeniu, że zamyka ona dzieci w czterech ścianach, by pracowały skupione nad materiałami rozwojowymi. Nic bardziej błednego. Maria Montessori wielokrotnie podkreślała jak ważny jest kontakt dziecka z naturą, dlatego jeśli poważnie myślimy o filozofii Montessori spacery, świeże powietrze, wyprawy na plaże, w las, w góry, nad jeziora, do parku powinny stanowić dużą część każdego dnia naszych dzieci.