W owym czasie wyszło rozporządzenie Cezara Augusta, żeby przeprowadzić spis ludności w całym państwie. Pierwszy ten spis odbył się wówczas, gdy wielkorządcą Syrii był Kwiryniusz. Wybierali się więc wszyscy, aby się dać zapisać, każdy do swego miasta. Udał się także Józef z Galilei, z miasta Nazaret, do Judei, do miasta Dawidowego, zwanego Betlejem, ponieważ pochodził z domu i rodu Dawida, żeby się dać zapisać z poślubioną sobie Maryją, która była brzemienna. Kiedy tam przebywali, nadszedł dla Maryi czas rozwiązania. Porodziła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie.
W tej samej okolicy przebywali w polu pasterze i trzymali straż nocną nad swoją trzodą. Naraz stanął przy nich anioł Pański i chwała Pańska zewsząd ich oświeciła, tak że bardzo się przestraszyli. Lecz anioł rzekł do nich: «Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu: dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan. A to będzie znakiem dla was: Znajdziecie Niemowlę, owinięte w pieluszki i leżące w żłobie». I nagle przyłączyło się do anioła mnóstwo zastępów niebieskich, które wielbiły Boga słowami: «Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom Jego upodobania».Łk 2, 1-14

Życzymy pięknych i radosnych Świat Bożego Narodzenia i Szczęśliwego Nowego Roku 2010.
Asia i Rafał

Dziecko przygląda się przewieszcze z różnymi motylami

Susan Stephenson, autorka tekstu informacyjnego dostępnego w katalogach ‘The Joyful Child’ (Radosne Dziecko) i ‘Child of the World’ (Dziecko Świata), które przetłumaczone na język polski znajdziecie na naszej witrynie, przygotowała właśnie stronę internetową, na której umieszcza linki do krótkich filmików ukazujących różne czynności dzieci, na które warto zwracać uwagę w pierwszych miesiącach i latach ich życia.

Susan pisze:

Niektórzy wierzą, że malutkie dziecko nie jest wystarczająco interesujące, by go obserwować, wchodzić z nim w interakcję czy uczyć czegoś. Jednak badania pokazują, że pierwsze trzy lata życia są najważniejsze, jeśli chodzi o formowanie się zdrowia emocjonalnego, fizycznego, inteligencji czy umiejętności życia w społeczeństwie i wielu innych aspektów bycia człowiekiem. Jaka więc powinna być odpowiedź?
Musimy nauczyć się na co zwracać uwagę, jak wchodzić w interakcję, co dzieje się w czasie tych pierwszych dni, tygodni, miesięcy i lat, oraz jak chronić i ‘karmić’ dziecko w tym rozwojowym okresie życia. Nasza wiedza poprowadzi nas do większej radości, zarówno dorosłego, jak i dziecka.

Poniżej znajdziecie parę filmików, które Susan zamieściła na swojej stronie. Polecamy zaglądanie na stronę Susan co jakiś czas, bo będą się tam pojawiać nowe rzeczy.

Zdjęcie pochodzi z galerii zamieszczone przez użytkownika thesecretofchildhood na portalu Flickr

Natrafiliśmy na świetne zdjęcia z otoczenia przygotowanego dla dzieci od narodzenia do lat 3 przygotowanego według podejścia Montessori. 

Dla nas jest to świetna inspiracja, by spróbować poraz kolejny przemyśleć, co można przygotować, by dać dziecku ciekawe zajęcia do wykonania, które odpowiadają poziomowi jego rozwoju.
Zapraszamy do obejrzenia pokazu slajdów.

Stali bywalcy zauważyli już pewnie, że nasza strona wyświetla się pod nową nazwą – domeną: bycrodzicami.pl.

Długo zwlekaliśmy z zakupem tej domeny, bo czekaliśmy na jakąś dobrą promocję i w końcu się udało. Możecie więc wpadać na poczytanki do nas wstukując w przeglądarce www.bycrodzicami.pl.

Mamy nadzieję, że nazwa ta będzie dla Was łatwiejsza do zapamiętania i przekazania Waszym znajomym.

Nie trzeba się też martwić, jeśli ktoś nadal będzie wchodził na naszą stronę wpisując tobeparents.org/pl, bo wtedy zostanie automatycznie przekierowany na nowy adres więc nawet nie zauważy różnicy. 

Przy tej okazji pozdrawiamy serdecznie wszystkich czytelinków i komentujących.
Asia i Rafał

Początki chodzenia Jana

Kolejny miesiąc za nami. Miesiąc 13-ty był bardzo intensywny. Widać, że Jan z radością wszedł w szczególny okres wzmożonego zainteresowania chodzeniem i, że cieszy się tą czynnością samą w sobie.  Więc zacznę może od tego najważniejszego.

Chodzenie

Od kiedy Jan skończył pierwszy rok każdy kolejny dzień przybliżał go do umiejętności samodzielnego chodzenia. Asia zauważyła jego wzmożone zainteresowanie i spacery często odbywały się koło różnych murków, których Jan mógł się trzymać. Do chodzenia zachęcały go liście i kamyki leżące w różnych miejscach, do których chciał dotrzeć. Minęło kilka kolejnych dni i Jan zaczął już próbować chodzenia bez trzymanki, by wreszcie samodzielnie przejść po śliniak przez pół kuchni i od tego czasu próbował już chodzić coraz więcej. Po mniej więcej tygodniu chodzenia zaczął samodzielnie wstawać nie podtrzymując się niczego i ku naszemu zaskoczeniu robi to niezwykle żywo i stabilnie. Powoli spacery w wózku przemieniają się w spacery prowadzone przez Jasia i w jego tempie, bo tutaj leży interesujący kamień, a tam leci ptak, a jeszcze gdzieś indziej przejechała wielka ciężarówka, że aż w uszach zahuczało.

Jaś zdmuchuje świeczkę na swoim urodzinowym torcie

W piątek i sobotę obchodziliśmy pierwsze urodziny Jana. Były prezenty, przyjęcie i tort. Ciocia Agnieszka i wujek Piotrek przyjechali w piątek wieczorem i zostali do soboty wieczora. 

Wujek Piotrek przywiózł ze sobą aparat i narobił mnóstwo zdjęć. Parę można zobaczyć tutaj, a więcej znajdziecie w albumie.

To niesamowite, że to już rok.

Rano, w dzień urodzin, zanim wyszedłem do pracy wręczylismy Jasiowi prezenty, które chętnie sobie rozpakował i które mamy nadzieję będą mu służyć w tym kolejnym roku. Jako, że u nas prawie na całym mieszkaniu są panele, które zwłaszcza teraz są dosyć zimne, to Jaś z konieczności chodzi zwykle w skarpetkach, które nie zawsze mają protektory chroniące przed ślizganiem się. Pomyśleliśmy więc o domowych butkach, które mamy nadzieję będą lepiej wspierać Jasia w jego próbach pierwszych kroków, a poza tym będą lekkie i wygodne, jak skarpety. Podeszwa nie dokońca spełniała nasze wymagania więc podoklejaliśmy jeszcze na nią kawałki gumki, żeby nie było poślizgu.

Jan lubi spędzać czas na zewnątrz

Minął 12 miesiąc, czyli PIERWSZY ROK, czas pełen miłych niespodzianek, radości, ale i pierwszych siniaków. Jasiu odwiedził w Polsce dziadków i po raz pierwszy mógł zobaczyć i dotknąć śnieg. Trudno napisać jakie wrażenie na nim zrobił, wydaje nam się, że było to dla niego pozytywne doświadczenie.

Ten czas to również nasze pierwsze wspólne Święta Bożego Narodzenia, Wigilia, Pasterka, szopka, rozpakowywanie prezentów, odwiedzanie przyjaciół. Jan spróbował właściwie każdej wigilijnej potrawy, bardzo spodobało mu się samodzielne rozpakowywanie prezentów, zjadanie pierników z choinki i szopka. Pasterkę całą przespał i obudził się na koniec, kiedy z przyjaciółmi składaliśmy sobie życzenia. Jako wielbiciel muzyki, Jan lubi też słuchać kolęd w naszym wykonaniu oraz w kościele. 

Co jeszcze działo się ciekawego?

Nowy sposób poruszania się na kolanach sprawia, że Jaś ma wolne ręce i może przenosić różne ciężkie przedmioty: pudełka, żelazko, mikser itd.

Jedenasty miesiąc minął już dość dawno, postaram się jednak przypomnieć sobie, co się wtedy nowego u nas działo, choć muszę przyznać, że bardzo szybko zapomina się zwłaszcza, że Jan z dnia na dzień się rozwija.

Jedenasty miesiąc to był czas adwentowego przygotowywania się do Świąt Bożego Narodzenia.
Razem z Jankiem upłynął nam on na robieniu porządków, ale również na spacerach i pracy.

W adwencie zaczeliśmy z Janiem przed wieczorną modlitwą zaświecać świeczkę, co bardzo mu się spodobało, a szczególnie lubi moment, gdy na końcu może ją zdmuchnąć.

Jan w czasie jednego ze swoich posiłków. Łyżeczkę używa często, ale zwykle do uderzania w talerz lub szklankę.

To już 10 miesięcy odkąd Jan jest z nami. Aż trudno uwierzyć, że to już prawie rok za nami. Co nowego nauczyliśmy się w tym dziesiątym miesiącu?

Tata

Ku naszej radości Janek polubił spędzać czas tylko z tatą. Tak dobrze widzieć jego uśmiechniętą i zadowoloną buzię po ich wspólnym bytowaniu. Lubią razem pracować, czytać, spacerować, kąpać się, zasypiać… Janek z dużym zainteresowaniem obserwuje Rafała i jego pracę, szczególnie lubi „pomagać” mu przy jego robótkach w drewnie. Codziennie rano żegna go przy drzwiach jak wychodzi do pracy i wita go radośnie biegnąc do przedpokoju, gdy tylko usłyszy klucz w drzwiach. Zaczął też ostatnio coraz wyraźniej mówić ‘tata’.

Jak już pewnie zauważyliście, szata graficzna naszej strony całkowicie się zmieniła. Ostatnio doszliśmy do wniosku, że na stronie zaczęło się robić tłoczno i trudno znaleźć było to, co najważniejsze. 

Po napisaniu dwóch artykułów o znaczeniu porządku w Montessori, postanowiliśmy zrobić porządek na naszej stronie. 

Mamy nadzieję, że nowa szata graficzna przypadnie Wam do gustu, a przede wszystkim przyczyni się do przyjemniejszego czytania i odnajdywania konkretnych informacji.
 

Zmiany

Na stronie głównej ostatni artykuł będzie po stronie lewej, a linki do pięciu poprzednich na prawo od niego. Poniżej znajdziecie dodatkowe opcje, jak możliwość przeglądania artykułów w kategoriach, poprzez tagi, a także będzieci mogli ściągnąć publikację ‘Radosnego Dziecka’. Jeszcze niżej znajduje się krótkie powitanie, w którym zachęcamy Was do coraz głębszego poznawania, czym jest Metoda Montessori.