Nie wiem czy pamiętacie artykuł, w którym pisaliśmy o pierwszym stoliku i krześle dla Jana?
Stolarz, który dla nas ten stół wykonywał parę miesięcy temu powrócił do Polski i założył własną firmę TCProject. Więc pewnie jest okazja, by zgłosić się do niego, jeśli ktoś chciałby taki stół sprawić swojemu maluszkowi. My polecamy!

Pierwszy stolik i krzesło Jana to właśnie dzieło naszego stolarza, Tomka.

Książka autorstwa Alfiego Kohna, która w szerszy sposób traktuje temat bezwarunkowego rodzicielstwa (unconditional parenting)

Tłumaczenie artykułu autorstwa Alfiego Kohna[1] ‘Parental Love with Strings Attached’, który ukazał się w ‘New York Times’ 15 września 2009 roku.

Ponad 50 lat temu, Carl Rogers zasugerował, że psychoterapia, jeśli ma odnieść pozytywny skutek na osobach, którym stara się pomóc musi polegać na trzech podstawowych zasadach. Terapeuta musi być prawdziwy wobec klienta, nie skrywać się za maską swojego profesjonalizmu. Musi on również spróbować zrozumieć poprawnie uczucia swojego klienta. Musi też odłożyć wszelkie wydawanie sądów na tej osobie, aby wyrazić nieskrępowaną bezwarunkową troskę.

Ostatnia zasada jest szczególnie ważna do osiągnięcia. Nie tylko dlatego, że jest do osiągnięcia trudna, ale przede wszystkim ze względu na to, że potrzeba, aby do niej dążyć mówi o sposobie, w jaki byliśmy wychowywani. Rogers wierzył, że terapeuta potrzebuje zaakceptować swojego klienta bezwarunkowo, aby w ten sposób klient zaczął akceptować siebie. A powodem dla którego tak wielu ludzi ma problem z zaakceptowanie siebie jest fakt, że ich rodzice stwarzali otoczenie, w którym dziecko czuło się warte miłości tylko wtedy, gdy spełniało wyznaczone warunki: Kocham cię, ale tylko wtedy, kiedy dobrze się zachowujesz (odnosisz sukcesy w szkole, robisz wrażenie na innych, jesteś cicho, jesteś szczupły …)

Chcieliśmy z radością ogłosić narodziny naszej córki Łucji Szczypka, która przyszła na świat 4 lutego o godz. 2.45 rano. Jest nas więc już czworo!

Pozdrawiamy wszystkich!

Asia Rafał Jan i Łucja

p.s.

A tu będą różne zdjęcia http://picasaweb.google.com/Joanna.Szczypka/PierwszyMiesiacUcjiLuty2010#

Wspólne muzykowanie to świetny sposób na spędzanie ze sobą czasu wolnego

Zadanie domowe w świetle metody Montessori to praca dziecka w domu, która pogłębia jego zainteresowania, czas przeznaczony na pogłębianie relacji rodzinnych. Praca ta powinna dawać dziecku poczucie, że robi coś ważnego i istotnego.

Większość z nas dorosłych nie byłaby zadowolona, gdyby pracodawca codziennie dawał nam dodatkową pracę do zrobienia w domu. Dlaczego więc myślimy, że dzieci czują inaczej?

Powodem, dla którego dzieci chodzą do szkoły jest praca i nauka. Jeśli szkoła daje możliwości, by w niej rzeczywiście pracować i uczyć się, a nauczyciele stwarzają warunki, w których dzieci mają ‘pociąg’ do wiedzy, jaki jest wtedy sens zadań domowych?

Alfie Kohn w swojej książce The Homework Myth opowiada się za zlikwidowaniem zadań domowych, a jest to poparte badaniami, z których wynika, że brak jest zależności pomiędzy zadaniami domowymi a lepszymi osiągnięciami akademickimi.

W owym czasie wyszło rozporządzenie Cezara Augusta, żeby przeprowadzić spis ludności w całym państwie. Pierwszy ten spis odbył się wówczas, gdy wielkorządcą Syrii był Kwiryniusz. Wybierali się więc wszyscy, aby się dać zapisać, każdy do swego miasta. Udał się także Józef z Galilei, z miasta Nazaret, do Judei, do miasta Dawidowego, zwanego Betlejem, ponieważ pochodził z domu i rodu Dawida, żeby się dać zapisać z poślubioną sobie Maryją, która była brzemienna. Kiedy tam przebywali, nadszedł dla Maryi czas rozwiązania. Porodziła swego pierworodnego Syna, owinęła Go w pieluszki i położyła w żłobie, gdyż nie było dla nich miejsca w gospodzie.
W tej samej okolicy przebywali w polu pasterze i trzymali straż nocną nad swoją trzodą. Naraz stanął przy nich anioł Pański i chwała Pańska zewsząd ich oświeciła, tak że bardzo się przestraszyli. Lecz anioł rzekł do nich: «Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu: dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz, Pan. A to będzie znakiem dla was: Znajdziecie Niemowlę, owinięte w pieluszki i leżące w żłobie». I nagle przyłączyło się do anioła mnóstwo zastępów niebieskich, które wielbiły Boga słowami: «Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom Jego upodobania».Łk 2, 1-14

Życzymy pięknych i radosnych Świat Bożego Narodzenia i Szczęśliwego Nowego Roku 2010.
Asia i Rafał

Dziecko przygląda się przewieszcze z różnymi motylami

Susan Stephenson, autorka tekstu informacyjnego dostępnego w katalogach ‘The Joyful Child’ (Radosne Dziecko) i ‘Child of the World’ (Dziecko Świata), które przetłumaczone na język polski znajdziecie na naszej witrynie, przygotowała właśnie stronę internetową, na której umieszcza linki do krótkich filmików ukazujących różne czynności dzieci, na które warto zwracać uwagę w pierwszych miesiącach i latach ich życia.

Susan pisze:

Niektórzy wierzą, że malutkie dziecko nie jest wystarczająco interesujące, by go obserwować, wchodzić z nim w interakcję czy uczyć czegoś. Jednak badania pokazują, że pierwsze trzy lata życia są najważniejsze, jeśli chodzi o formowanie się zdrowia emocjonalnego, fizycznego, inteligencji czy umiejętności życia w społeczeństwie i wielu innych aspektów bycia człowiekiem. Jaka więc powinna być odpowiedź?
Musimy nauczyć się na co zwracać uwagę, jak wchodzić w interakcję, co dzieje się w czasie tych pierwszych dni, tygodni, miesięcy i lat, oraz jak chronić i ‘karmić’ dziecko w tym rozwojowym okresie życia. Nasza wiedza poprowadzi nas do większej radości, zarówno dorosłego, jak i dziecka.

Poniżej znajdziecie parę filmików, które Susan zamieściła na swojej stronie. Polecamy zaglądanie na stronę Susan co jakiś czas, bo będą się tam pojawiać nowe rzeczy.

Zdjęcie pochodzi z galerii zamieszczone przez użytkownika thesecretofchildhood na portalu Flickr

Natrafiliśmy na świetne zdjęcia z otoczenia przygotowanego dla dzieci od narodzenia do lat 3 przygotowanego według podejścia Montessori. 

Dla nas jest to świetna inspiracja, by spróbować poraz kolejny przemyśleć, co można przygotować, by dać dziecku ciekawe zajęcia do wykonania, które odpowiadają poziomowi jego rozwoju.
Zapraszamy do obejrzenia pokazu slajdów.

Stali bywalcy zauważyli już pewnie, że nasza strona wyświetla się pod nową nazwą – domeną: bycrodzicami.pl.

Długo zwlekaliśmy z zakupem tej domeny, bo czekaliśmy na jakąś dobrą promocję i w końcu się udało. Możecie więc wpadać na poczytanki do nas wstukując w przeglądarce www.bycrodzicami.pl.

Mamy nadzieję, że nazwa ta będzie dla Was łatwiejsza do zapamiętania i przekazania Waszym znajomym.

Nie trzeba się też martwić, jeśli ktoś nadal będzie wchodził na naszą stronę wpisując tobeparents.org/pl, bo wtedy zostanie automatycznie przekierowany na nowy adres więc nawet nie zauważy różnicy. 

Przy tej okazji pozdrawiamy serdecznie wszystkich czytelinków i komentujących.
Asia i Rafał

Początki chodzenia Jana

Kolejny miesiąc za nami. Miesiąc 13-ty był bardzo intensywny. Widać, że Jan z radością wszedł w szczególny okres wzmożonego zainteresowania chodzeniem i, że cieszy się tą czynnością samą w sobie.  Więc zacznę może od tego najważniejszego.

Chodzenie

Od kiedy Jan skończył pierwszy rok każdy kolejny dzień przybliżał go do umiejętności samodzielnego chodzenia. Asia zauważyła jego wzmożone zainteresowanie i spacery często odbywały się koło różnych murków, których Jan mógł się trzymać. Do chodzenia zachęcały go liście i kamyki leżące w różnych miejscach, do których chciał dotrzeć. Minęło kilka kolejnych dni i Jan zaczął już próbować chodzenia bez trzymanki, by wreszcie samodzielnie przejść po śliniak przez pół kuchni i od tego czasu próbował już chodzić coraz więcej. Po mniej więcej tygodniu chodzenia zaczął samodzielnie wstawać nie podtrzymując się niczego i ku naszemu zaskoczeniu robi to niezwykle żywo i stabilnie. Powoli spacery w wózku przemieniają się w spacery prowadzone przez Jasia i w jego tempie, bo tutaj leży interesujący kamień, a tam leci ptak, a jeszcze gdzieś indziej przejechała wielka ciężarówka, że aż w uszach zahuczało.

Jaś zdmuchuje świeczkę na swoim urodzinowym torcie

W piątek i sobotę obchodziliśmy pierwsze urodziny Jana. Były prezenty, przyjęcie i tort. Ciocia Agnieszka i wujek Piotrek przyjechali w piątek wieczorem i zostali do soboty wieczora. 

Wujek Piotrek przywiózł ze sobą aparat i narobił mnóstwo zdjęć. Parę można zobaczyć tutaj, a więcej znajdziecie w albumie.

To niesamowite, że to już rok.

Rano, w dzień urodzin, zanim wyszedłem do pracy wręczylismy Jasiowi prezenty, które chętnie sobie rozpakował i które mamy nadzieję będą mu służyć w tym kolejnym roku. Jako, że u nas prawie na całym mieszkaniu są panele, które zwłaszcza teraz są dosyć zimne, to Jaś z konieczności chodzi zwykle w skarpetkach, które nie zawsze mają protektory chroniące przed ślizganiem się. Pomyśleliśmy więc o domowych butkach, które mamy nadzieję będą lepiej wspierać Jasia w jego próbach pierwszych kroków, a poza tym będą lekkie i wygodne, jak skarpety. Podeszwa nie dokońca spełniała nasze wymagania więc podoklejaliśmy jeszcze na nią kawałki gumki, żeby nie było poślizgu.