Materiał ‘różowa wieża’ należy do zestawu materiałów do kształcenia zmysłów. Składa się on z dziesięciu kostek od 1cm3 do 10cm3 różniących się w trzech wymiarach. Praca dziecka z ‘różową wieżą’ pomaga mu osiągnąć umiejętność wzrokowego oraz fizycznego (kostki różnią się wagą i rozmiarem więc dziecko musi użyć mniej lub więcej siły lub chwycić inaczej, by kostkę podnieść) rozróżniania wielkości. Ale nie tylko! Wymaga koncentracji i precyzyjnego prowadzenia ręki, szczególnie, gdy dziecko chce położyć najmniejszą kostkę na samym wierzchołku. ‘Różowa wieża’ jest również pośrednim krokiem w przygotowaniu do pracy z materiałami matematycznymi.

W końcu ‘różowa wieża’ wprowadza dziecko w takie pojęcia językowe jak ‘duży’, ‘mały’, ‘większy niż’, ‘mniejszy niż’.

Materiał ten jest samokorygujący ponieważ źle ułożona wieża albo się przewróci, albo nie wygląda poprawnie. Dziecko może więc odkryć i poprawić swój błąd bez pomocy dorosłego.

Na video warto zauważyć niezwykłą koncentrację dziecka pomimo innych spraw dziejących się obok, a także determinację i rzeczywiste zadowolenie z pracy, którego ukoronowaniem jest uśmiech.

Click here to view the embedded video.

Pismo odręczne czy druk? Co lepsze w edukacji naszych dzieci?

W artykule na temat szorstkich liter w edukacji Montessori pisaliśmy, że wśród montessorian wybór pomiędzy użyciem materiałów z wykorzystaniem alfabetu pisanego odręcznie, a materiałów z wykorzystaniem alfabetu drukowanego budzi wiele kontrowersji.

Na całym świecie w wielu placówkach Montessori alfabet ręcznie pisany nauczany jest przed alfabetem drukowanym. Nie dotyczy to tylko i wyłącznie szorstkich liter, ale wszystkiego, co związane jest z edukacją językową więc również ruchomego alfabetu, pisania kredą na tablicy, czy etykietek przy przedmiotach albo kartach obrazkowych prezentujących różne dziedziny życia. Wiele jest jednak również przedszkoli, gdzie najpierw wprowadza się alfabet drukowany.

Rodzi się więc pytanie, który z alfabetów powinien być wprowadzany wcześniej?

Szybka odpowiedź: Nie ma na to pytanie jednoznacznej i satysfakcjonującej wszystkich odpowiedzi. Można jednak przedstawić zalety i wady obu możliwości.

Zalety wprowadzania alfabetu pismem odręcznym jako pierwszego

• Pismo odręczne jest bardziej naturalne od pisania liter drukowanych. Pióro płynie po kartce nie zatrzymując się zbyt często.
• Takie litery jak ‘b’, ‘d’, ‘p’ wyglądają bardzo odmiennie, kiedy napisane są odręcznie, w przeciwieństwie do ich drukowanej wersji. 
• Dziecko, które potrafi odczytać pismo odręczne, potrafi również odczytać druk. Przypadek odwrotny jest nieprawdziwy. 
• Pismo odręczne prowadzi do rozwoju zdolności manualnych. 

Zalety wprowadzania alfabetu drukowanego jako pierwszego

• Druk jest znacznie szerzej używany na całym świecie. 
• Ruchomy alfabet drukowany jest łatwiejszy w użyciu niż alfabet odręczny, ponieważ litery odręczne ruchomego alfabetu nie dają się połączyć, co może powodować problem dla dziecka, które próbuje zapisać nim zdanie.
• Kiedy dziecko musi wypełnić formularz, w którym wymaga się pisania liter drukowanych, wtedy znajomość tylko alfabetu pisanego odręcznie może być dużym problemem.  
• Pismo odręczne jest zwykle mniej czytelne niż druk. 

Najlepszym chyba sposobem na rozwiązanie tego problemu jest stara zasada Montessori: ‘Podążaj za dzieckiem’. Dziecko na swej drodze nauki pisania i czytania samo wybierze bardziej pasującą mu formę przyswojenia alfabetu. 

Poza tym doświadczenie wielu nauczycieli Montessori pokazuje, że jakakolwiek z tych dwóch opcji zostanie użyta w edukacji wceśniej, to dzieci i tak przez swoją ciekawość świata poznają i przyswoją sobie oba rodzaje pisma w swoim czasie. 

Dla mnie osobiście, pismo odręczne ma w sobie coś niezwykłego i oryginalnego – jest cechą każdego z nas. Zawsze chciałem pisać tak, by litery były w jednej linii, by odstępy pomiędzy literami były jednakowe, a litery zaokrąglone i jednakowej wielkości. Nie jest to łatwe i rzadko ze swego pisma jestem zadowolony. Dlatego jakoś osobiście skłaniam się do tego, by wprowadzać dziecku najpierw alfabet pismem odręcznym. A jakie Wy macie opinie na ten temat?

Szorstkie litery - małe litery pisane

Szorstkie litery (z angielskiego sandpaper letters) to jeden z podstawowych materiałów w edukacji językowej w metodzie Montessori. Kiedy dr Maria Montessori odkryła szorstkie litery była wielce zdumiona z jaką łatwością dzieci uczą się pisać i czytać. Wystarczy tylko dać im możliwość dotykania palcami szorstkich liter alfabetu, by dokładnie poznały one ich kształy.
 
Szorstkie litery są jednym z najbardziej nowatorskich materiałów Montessori. Są kluczem do świata słów. Dzięki nim pisanie i czytanie znajduje się w zasięgu każdego dziecka.

Szorstkie litery - małe litery, pismo odręczne

Jak powinny wyglądać szorstkie litery?

Szorstkie litery wykonane są z najlepszej jakości drobnoziarnistego papieru ściernego przymocowanego do drewnianych płytek. Samogłoski na płytkach niebieskich, spółgłoski na czerwonych (lub różowych). Wszystkie litery przechowywane są w drewnianym pudełku.

Dostępne jest kilka rodzajów szorstkich liter:

• małe litery pisane
• małe litery pismo ręczne
• duże litery pisane
• duże litery pismo ręczne

Wśród społeczności montessoriańskiej toczy się nieustanna debata, czy najpierw prezentować dziecku litery pisane czy pismo ręczne. Możesz przeczytać więcej na ten tamat w naszym artykule ‘Pismo odręczne a litery drukowane – czy któraś z tych opcji jest lepsza?’. Wszyscy zgadzają się jednak z faktem, że małe litery powinny być dziecku zaprezentowane przed dużymi. Wynika to z tego, że bardzo rzadko zdarza się, by jakiś tekst napisany został tylko dużymi literami. W większości przypadków większość występujących w tekście liter to litery małe. 

Jak używać szorstkich liter?

Strzałki na powyższym rysunku prezentują kierunek wodzenia palcami po literach

Na początek warto pokazać dziecku nie więcej niż jedną literę na raz. Pokaż dziecku jak wodzisz palcami (wskazującym i środkowym) po literze zgodnie z kierunkiem, w jakim została zapisana. W tym samym czasie wypowiedz dźwięk litery. Ważne by wypowiadać litery w sposób, w jaki rzeczywiście one brzmią. W przypadku litery ‘c’ powiemy więc ‘cyy’, a nie ‘cee’. Inny przykład: w przypadku litery ‘b’ powiemy ‘byyy’, a nie ‘beee’. Mówimy więc jak brzmi każda litera alfabetu, a nie jak się ona nazywa.

Zdjęcie pokazuje w jaki sposób prawidłowo wodzić palcami wskazującym i środkowym po literze.

Radzi się, by w początkowo prezentowanych literach co najmniej połowę stanowiły samogłoski. Znając większość samogłosek i parę spółgłosek dziecko łatwo może zacząć tworzyć pierwsze krótkie słowa jak ‘kot’ czy ‘ala’. Możliwa kolejność może wyglądać następująco: a l o k s i m e t y c i p u d f j. 

Po twojej prezentacji zaproś dziecko, aby kilkakrotnie spróbowało wodzić palcami po literze wypowiadając w tym samym czasie jej dźwięk.

Zapisz, którą literę ćwiczyliście, by śledzić postęp dziecka.

Używanie szorstkich liter pozwala dzieciom ‘zapamiętać’ kształt wieloma zmysłami jednocześnie – poprzez wzrok, dotyk i ruch.

Po tym jak dziecko poznało już kilka liter można zacząć zaznajamiać go z dwoma lub trzema literami na raz.

Uwagi

• Daj dziecku odpowiednio dużo czasu na poznanie litery
• Nie przemęczaj dziecka przez prezentowanie zbyt wielu liter na raz. Trzeba być bardzo ostrożnym, by nie zawstydzać dziecka, kiedy popełni błąd i nie rozpozna litery. Wystarczy wtedy odłożyć literę na bok i pokazać ją dziecku innym razem.
• Jeśli zamierzasz własnoręcznie wykonać szorstkie litery, pamiętaj, by używać papieru ściernego o bardzo niewielkiej ziarnistości i przypominać dziecku, żeby dotykało literek bardzo delikatnie. Niezwykle ważne jest, by litery wykonane były bardzo starannie. Dzieci chętniej pracują z materiałami, które są piękne. 
• Upewnij się, że litery są odpowiednio przechowywane w drewnianym lub kartonowym pudełku, i że dziecko ma do nich swobodny dostęp, jeśli będzie chciało samodzielnie ćwiczyć w wybranym przez siebie momencie.

Miejsce do spania

Jak już opisywaliśmy we wcześniejszych artykułach (kiedy oczekiwaliśmy na przyjście Jasia na świat) Jaś śpi na dużym materacu położonym na ziemi. Dzięki temu ma mnóstwo przestrzeni do poruszania się, a wysokość materaca nie jest duża więc nie musimy się obawiać, że spadnie i zrobi sobie krzywdę. W rzeczywistości już kilka razy przekonaliśmy się, że potrafi z niego zejść z dużą ostrożnością i po wcześniejszym wybadaniu sytuacji.

Dzięki takiemu rozwiązaniu od samego początku Jaś może ćwiczyć ruchy ciała i cieszyć się z nowych osiągnięc. Może też swobodnie obserwować cały swój pokój (nie przeszkadzają mu szczebelki klasycznych łóżeczek dla dzieci).

Jak pisze Dr Montanaro w książce ‘Understanding the Human Being’ (Zrozumieć Istotę Ludzką) swobodne ruchy są dla dziecka możliwe już w łonie matki więc dlaczego po narodzeniu, po przejściu w dużo bardziej otwarte otoczenie, dziecko ma mieć tę możliwość ograniczaną. Warto zadbać więc o ubrania, które są odpowiedniej wielkości i wykonane z lekkiej i przyjemnej tkaniny (bawełna), by były one ochroną przed zimnem, ale by nie hamowały ruchów dziecka.

Pierwsze 2 miesiące życia niemowlęcia

W tych pierwszych dwóch miesiącach niemowlę nie potrafi jeszcze kontrolować ruchów swoich rąk czy nóg. Może wtedy jednak wiele rzeczy obserwować i tworzyć w swoim umyśle pewnego rodzaju mapę otoczenia, w którym żyje.

Przewieszki czarno-białe
Na początku stworzyliśmy więc dla Jasia własnoręcznie robione czarno-białe przewieszki (mobile). Było ich kilka i wymienialiśmy je co 2 tygodnie. Możecie wykorzystać oczywiście nasze pomysły. Na białym kartonie przykleiliśmy wydrukowane z internetu czarno-białe zdjęcia motyli i obcieliśmy wszystko zgodnie z konturami (4 różne motyle). Na białych kwadratach wyciętych z kartonu przykleiliśmy czarne trójkąty równoboczne. Zrobiliśmy też czarno-białe kwiaty z latającą pomiędzy nimi pszczołą (widoczny na zdjęciu powyżej). Badania wykazały, że w tych pierwszych tygodniach dzieci najbardziej skupiają swój wzrok na kolorach bardzo ze sobą kontrastujących, a najbardziej na czarnym i białym.

Kartonowe książki obrazkowe
Do tego warto mieć jakąs małą książeczkę, którą można dziecku pokazywać. Najlepsze są pozycje obrazkowe przedstawiające coś, co rzeczywiście istnieje w świecie (nie bajkowe postaci) np. zwierzęta domowe, leśne, pojazdy, mapy, wszechświat, zdjęcia rodziny itd.
Można też pokazywać zwykłe książki zapisane samym tekstem. Czarne litery na białym tle mogę na moment zainteresować niemowlę.

Natura i spacery
Na początku ubolewaliśmy, że nie kupiliśmy żadnych grzechotek czy przewieszek, by zawiesić w wózku czy przy siodełku samochodowym, ale jak się ostatnio przekonaliśmy Jaś niczego takiego nie potrzebuje. Często po przebudzeniu leży sobie spokojnie w wózku i patrzy na przepływające na niebie chmury czy konary drzew pod którymi przejeżdzamy.

Dobrym rozwiązaniem na dłuższe spacery, lub tam gdzie wózek nie spełnia swojego zadania, są coraz popularniejsze długie chusty – nosidełka. Nam porzyczyli taką znajomi i używamy jej często na dłuższe wypady na plażę, w lesie, w sklepach. Staramy się jednak, by jeśli to możliwe Jaś spędzał też czas leżąc w wózku i obserwując to, co ponad nim. Z wielu przeczytanych opinii najlepsze wydają się bardzo długie chusty (ok 4.5m), które dobrze rozkładają ciężar ciała dziecka, dadzą się wiązać na wiele sposobów i są bezpieczne dla dziecka i pierwszych tygodni. Więcej o chustach możecie przeczytać na stronie www.chustomania.pl lub www.sling.com.pl. Można je również kupić w sklepach internetowych: Bystrzaki, Maternity itp.

Muzyka
Często razem z Jasiem słuchamy muzyki. Bardzo lubimy kołysanki, które śpiewają Turnau i Umer, mamy też kołysanki z różnych części świata i w różnych językach. W czasie ciąży odkryliśmy też Mozarta i często nam towarzyszy. Staramy się słuchać różnych rodzajów muzyki i w różnych językach.

Na ile potrafimy próbujemy też śpiewać Jasiowi to, co słyszy z głośników. Dzięki temu dzieci odkrywają, że muzyka powstaje dzięki człowiekowi. Mamy nadzieję, że uda nam się też w końcu wprowadzić jakieś instrumenty i zagrać coś dla Jasia, choć jesteśmy w tym zupełnymi amatorami. Ostatnio udało nam się nabyć mały flet i narazie wolniutko gramy ‘Panie Janie …’. Myślimy jeszcze o bębenkach, marakasach, tamburynie, gitarze. Dobrze jest mieć instrumenty proste, ale dobrej jakości. Takie instrumenty nabyć można w sklepach internetowych.

Taniec
Zaobserwowaliśmy też, że Jaś z wielkim zainteresowaniem przygląda się jak tańczymy. Potrafi tak czasem bez głosu spędzić dobre parę minut.

Lustro
Przy materacu Jasia zawiesiliśmy lustro. Jaś reaguje na niego w dwojaki sposób. Kiedy jest zmęczony, zwykle zaczyna płakać (ale przy zmęczeniu nie chce zająć się już też niczym innym). Kiedy jest radosny potrafi przyglądać się sobie przez jakiś czas i gaworzyć do siebie, ładnie się uśmiechając. Lustro pomaga dzieciom odkrywać własne części ciała i obserwować ruchy, które same wykonują. Dzięki niemu leżący niemowlak może też widzieć co dzieje się za nim i obserwować całe swoje otoczenie.

Odpowiednie zabawki i materiały dla niemowląt

Przewieszki i grzechotki
Grzechotka PipapoGrzechotka KlekotkaGrzechotka Mandala

Gdzieś od drugiego miesiąca Jaś zaczął bardziej świadomie używać swoich rąk. Dostał wtedy od naszych znajomych przewieszkę Dzwoneczki, która po uderzeniu ręką czy nogą wydaje delikatne dźwięki. Przez ponad miesiąc wzbudzała ona zainteresowanie. Czasem Jaś przerywał uderzanie w dzwoneczki i przyglądał się z zainteresowaniem swoim rękom powoli je odwracając.

Udało nam się wtedy też kupić parę pięknie wykonanych i kolorowych drewnianych grzechotek, które możecie zobaczyć na zdjęciach (po kliknięciu na obrazek możecie zobaczyć te grzechotki w polskich sklepach internetowych. Nie jest to jakaś reklama czy program partnerski, ale ułatwienie dla tych, którzy chcieliby takie produkty kupić). Zauważylismy, że Jasiowi najbardziej do gustu przypadła grzechotka Pipapo, ponieważ może ją dosyć łatwo samodzielnie trzymać za pomocą obu rączek i wkładać do buzi, a jest to czas, kiedy dziecko praktycznie wszystko wkłada do buzi i jest to sprawa zupełnie naturalne i porządana. Ważne jest jednak, by zabawki, które dajemy naszym dzieciom były wykonane z atestowanych materiałów i pomalowane bezpiecznymi farbami itd. Prosimy Was o dodawanie komentarzy, jeśli znajdziecie jakieś nowe warte polecenia grzechotki czy gryzaki w polskich sklepach.

Grzechotki takie zaczęliśmy też wieszać za pomocą lekko elastycznej gumki do majtek na własnoręcznie zrobionym stojaku wzorowanym na produkcie firmy Haba (możecie go sami wykonać lub kupić, choć jest bardzo drogi). Dzięki temu Jaś leżąc na kocyku może sięgać po grzechotkę wiszącą nad nim i przyciągać ją do siebie, czy wkładać do buzi.

Wolno toczące się piłki
W pierwszym roku życia, kiedy dziecko porusza się z wielkim zaangażowaniem i radośnie, ale dosyć wolno, warto dawać dziecku piłki, które wolno się toczą. Dzięki temu maluszek nie sfrustruje się szybko, że piłka uciekła gdzieś poza jego zasięg działania i będzie mógł mieć kontrolę nad całą sytuacją. Najlepsze będą więc piłki szmacianki czy piłki zrobione na drutach wypełnione jakimś materiałem (grochem, ścinkami materiałów itp.). Poza tym dziecko będzie miało okazję dotykać różnych rodzajów materiałów i poznawać ich teksturę. Takie doświadcznie dotykowe są bardzo ważne dla prawidłowego rozwoju umysłu. Dotykanie, wkładanie do buzi, ruch to sposoby, w jakie małe dziecko odkrywa swoje otoczenie i zdobywa o nim wiedzę.

Obrazy
Ostatnio jesteśmy też zafascynowani malarstwem i podczas przygotowywania nowych kolekcji dla Jasia nadrabiamy również własne zaległości w znajomości sztuki. Maria Montessori podkreślała wiele razy jak ważne jest piękno i porządek w otoczeniu dziecka, ponieważ dzieci budują swoją tożsamość chłonąc otoczenie, w którym zyją.
Odkryliśmy niedawno stronę internetową, na której znaleźć można wiele popularnych dzieł sztuki autorstwa najbardziej znanych światowych artystów. Wielkość fotografii obrazów na tej stronie jest na tyle duża, że spokojnie można je sobie ściągnąć na dysk i wywołać w formacie 18x13cm, a następnie wsadzić w małe antyramy i powiesić niziutko na ścianie tak, by dziecko mogło je obserwować ze swojej naturalnej pozycji.
My przygotowujemy dla Jasia zwykle kolekcje trzech obrazów danego artysty i wymieniamy je, co jakiś czas.

Kwiaty
Piękno otoczenia tworzą również kwiaty, te w wazonie, jak i te w doniczkach. Należy zadbać jednak, by kwiaty, które są dostępne dla dziecka, były dla niego bezpieczne. Z wiekiem, dziecko będzie mogło je samo podlewać i ocierać z kurzu.

Karmienie
W okolicach 6 miesiąca życia mleko matki czy mleko z butelki nie wystarczają już rosnącemu niemowlęciu i należy zacząć wprowadzać do jadłospisu produkty stałe. Nie będziemy tutaj teraz pisać o tym, co można podawać, a co nie i w jakiej kolejności. Chcemy jednak napisać, jak ważny jest to czas dla każdego dziecka i rodzica. Jak podkreśla Dr Montanaro w książce ‘Understanding the Human Being’ (Zrozumieć Istotę Ludzką) jest to moment na rozpoczęcie nowej relacji z dzieckiem podczas jedzenia, w której rodzic i dziecko stają naprzeciw siebie twarzą w twarz, a dziecko zaczyna jeść w sposób podobny do swoich najbliższych korzystając z łyżeczki dostowanej wielkością do jego ust, z miseczki i małej szklanki (literatka będzie idealna). Jest to dla dziecka okres wzmożonego zainteresowania jedzeniem i czynnościami z tym związanymi, dlatego konieczne jest, by tego czasu nie przegapić nadal podając dziecku wszystko w butelkach i przez smoczek.

Kiedy dziecko nie potrafi jeszcze wystarczająco kontrolować swoich rąk podajemu mu jedzenie, zawsze czekając jednak, aż samo otworzy usta zanim wsadzimy mu łyżeczkę do buzi. Usta są barierą do czyjegoś ciała i bez przyzwolenia nie należy tej bariery przekraczać. Może to wytworzyć problemy z jedzeniem w późniejszym czasie.

Należy dać dziecku wystarczająco czasu na posiłek i nie spieszyć się. Przed każdym posiłkiem należy założyć śliniak, a po skończeniu zdjąć go, i nie chodzi tutaj o to, żeby dziecko się nie zbrudziło, ale o to, żeby wyraźnie oznaczyć dla dziecka czas rozpoczęcia posiłku i jego końca. Najlepsze są śliniaki zapinane na rzepy z przodu, wtedy dziecko szybko będzie mogło zakładać je i ściągać samodzielnie.

Jak narazie jesteśmy na etapie poszukiwania dla Jasia pierwszego krzesła i stołu, których używa się od początku w karmieniu siadając naprzeciw dziecka. Widzieliśmy takie jedynie w sklepach internetowych w USA więc pewnie skorzystamy z pomocy jakiegoś lokalnego stolarza dostarczając mu odpowiednie rozmiary. Jeśli też zdecydujecie się na takie rozwiązanie to odpowiednie rozmiary dla stolika – blat: 60cmx60cm, wysokość stolika: 35cm. Dla krzesła rozmiary są następujące – wysokość siedzenia: 18cm, całkowita wysokość wraz z oparciem: 40cm. Wykonane z drewna brzozowego. Wydrukujcie zdjęcie i rozmiary i zabierzcie ze sobą do stolarza.

Języki obce
Pierwsze trzy lata życia to okres nadzwyczajnego chłonięcia języka. W tym czasie dzieci, jeśli damy im taką możliwość, mogą zbudować podstawę do łatwiejszej nauki języków w przyszłości poznając ich melodię i dźwięki. Najlepsza jest sytuacja, kiedy dziecko ma duży kontakt z osobami mówiącymi w obcym języku. Powinny to być osoby, dla których język ten jest językiem ojczystym, i które mówią do dziecka zawsze w tym samym języku.

Jan od czasu do czasu ma krótki kontakt z żywym językiem angielskim czy to w kościele, czy w czasie zakupów, a czasem też kiedy ktoś do nas wpadnie na moment. Częściej jednak ma okazję słuchać go z głośników w postaci czytanych głośno książek (audiobooków) lub piosenek. Staramy się puszczać też piosenki w innych językach: rosyjskim, francuskim.

Jeśli Was ten pomysł zainteresował przeczytajcie więcej w artykule ‘Wielojęzyczność dla naszego dziecka’.

Pozycja siedząca

Pozycja siedząca to dla dziecka dużo większe możliwości wykorzystania rąk, które są teraz całkowicie wolne, a możliwość obserwacji otoczenia jest znacznie poszerzona w stosunku do pozycji leżącej.
W tym czasie dziecko wykonuje również całkiem skoordynowane ruchy rękami i może ich używać do samodzielnego jedzenia, dalszego odkrywania grzechotek, manipulowania nimi, dotykania różnych materiałów (szeleszczący papier, bawełna, wełna, jedwab, jeans itd). Wtedy przydadzą się również widoczne powyżej na zdjęciu pudełko z kulkami do wrzucania przez otwory (warto na początek schować młotek oraz wyciągnąc gumki z otworów tak by kulki swobodnie wpadały, aby dziecko mogło korzystać z przedmiotu samodzielnie) , drewniane klocki, wieża z kolorowych krążków itp.

Raczkowanie, wstawanie i chodzenie
Raczkowanie, wstawanie i chodzenie to dla dziecka duża radość. W końcu może swobodnie dojść do przedmiotów, które go interesują, przyjść do mamy. Pokój dziecka powinien być dla niego całkowicie bezpieczny, a z czasem kiedy pozwolimy dziecku na swobodne poruszanie się po całym domu, należy dobrze przyjrzeć się każdemu pomieszczeniu. Zamiast wsadzać dziecko w kojce i ograniczać znacznie jego przestrzeń lepiej dobrze zabezpieczyć cały jego pokój, który stanie się dużą i bezpieczną przestrzenią do odkrywania. W drzwiach pokoju możemy zamontować barierkę.

Przedmioty, które mogą się przydać na tym etapie to, oprócz wspomnianych już wcześniej szmacianych piłek, toczydełka na sznurku i wózka (najlepiej porządnego drewnianego wózka na klocki), toczące się grzechotki, poręcz przymocowana do ściany, na której dziecko może się swobodnie wesprzeć wstając samodzielnie i zrobić parę kroków. Podobną funkcję może również spełniać ciężki stabilny mebel, jak fotel czy niska komoda.

Nie jest to na pewno czas na dosyć popularne chodziki, które są dla dziecka niebezpieczne. Po pierwsze dziecko jest sztucznie podtrzymywane w pozycji, której nie potrafi przyjąć jeszcze samodzielnie. Po drugie porusza się głównie na palcach, a nie na całych stopach, co sprawia błędne wrażenie, że tak właśnie wygląda chodzenie. Po trzecie porusza się zbyt szybko, co może spowodować, że wolne dreptanie bez chodzika będzie go mniej interesować lub frustrować. Zaburzają one prawidłowy rozwój wzrokowo-ruchowy dziecka. Po czwarte na całym świecie co roku notuje się tysiące wypadków dzieci w chodzikach. W wielu krajach (np. USA, Kanada) zostały one wycofane ze sprzedaży, jako niebezpieczne dla zdrowia i życia dzieci. W innych do zakazu sprzedaży nawołują szpitale, fizjoterapeuci i organizacje zdrowia.

Samodzielne używanie toalety
Za niedugo chcemy również postawić gdzieś w widocznym miejscu nocnik, by Jaś mógł się przyzwyczaić do tego przedmiotu, zaczął na nim siadać, a następnie używać.
Nie należy żadnym sposobem naciskać na dziecko, by używało nocnika. Raczej przyzwyczajone do jego widoku i obserwujące inne osoby korzystające z toalety odkryje, jakie jest jego przeznaczenie. Kiedy dziecko zaczyna chodzić jest to również czas dużego zainteresowania samodzielną toaletą i uczenia się korzystania z niej. Jeśli wzmożony okres zainteresowania minie, nauka korzystania z toalety dla starszego dziecka staje się dużo trudniejsza.

Widoczne powyżej przedmioty, czyli:

• Kostki na pionowym kołku
• Krążki na pionowym kołku
• Krążki na poziomym kołku
• Krążki w trzech kolorach na trzech pionowych kołkach

są świetnym materiałem dla niemowląt, który pozwala rozwijać różne sposoby chwytania przedmiotów palcami, doskonali koordynację manulano-wzrokową, a także wprowadza nowy element, jakim jest ‘przecinanie (przekraczanie) osi przedmiotu’. Nawlekając elementy na kołek dziecko nieświadomie dostrzega jego oś. Tego typu materiał przygotowuje pośrednio do czynności nawlekania elementów na sznurek, szycia oraz pisania.

Widoczne powyżej puzzle to seria bardzo prostych puzzli przeznaczonych dla najmłodszych, którzy rozwinęli już pewien poziom koordynacji manualno-wzrokowej.

Jak zauważyła Maria Montessori, tego rodzaju puzzle pośrednio przygotowują dzieci do umiejętności pisania, gdyż aby podnosić puzzle za pomocą małego uchwytu potrzeba podobnego ułożenia palców jak przy trzymaniu kredy czy ołówka. Dziecko ćwiczy w ten sposób palce: kciuk, wskazujący i środkowy.

Puzzle te wprowadzają również dziecko w pierwsze pojęcia związane z kształtami: koło, kwadrat, trójkąt oraz w rozmiary kształtów: małe, duże, mniejsze, większe, najmniejsze, największe.

Ramki z elementami używanymi w ubranich, czyli guzikami, rzepami i zamkiem błyskawicznym są ważnym przygotowaniem dziecka do praktycznych zadań życiowych, takich jak samodzielne ubieranie się. Dzieci uwielbiają te przedmioty i używają ich przez długi czas, a sukcesy jakie osiągają mobilizują je do dalszej pracy, czynią radosnymi, rozwijają wiarę w siebie i umiejętność koncentracji.

Praca z ramkami daje dzieciom możliwość ćwiczenia bardzo precyzyjnych ruchów dłoni. Dzieci robią to bardzo powoli zwracając uwagę na każdy szczegół i powtarzając ćwiczenie wielokrotnie. Często dochodzą do momentu, gdy mają ochotę zapinać wszystkie możliwe zamki czy guziki, jakie znajdą w swoim otoczeniu czerpiąc z tego ogromną radość.

W pierwszym i drugim roku życia materiały Montessori pomagają dziecku opanować koordynację manualno-wzrokową, dzięki czemu stają się coraz bardziej panami swoich rąk. Rozwijają ruchy ramion, nadgarstka i dłoni.

Podstawka z otworami na kołki jest kolejnym przedmiotem, który wspiera dziecko w tym niezwykle ważnym zadaniu.

Kolejnym materiałem Montessori jest zestaw pudełek umożliwiający niemowlętom, które potrafią już siedzieć, ćwiczenie dopasowywania różnych figur w wydrążony otwór w pudełku. Dzieci zwykle zaczynają od pudełka z walcem, przechodząc kolejno do pudełka z kostką, graniastosłupem trójkątnym i prostopadłościanem. Dziecko może też wykorzystać w kńcu wszystkie pudełka jednocześnie starając się dopasowac odpowiednie elementy do odpowiednich otworów.

Cel

Dziecko pracujące z tymi przedmiotami rozwija koordynację pomiędzy ręką i okiem (koordynacja manualno-wzrokowa). Dziecko nieświadomie doświadcza również, że pomimo, iż dany obiekt znika na chwilę z pola widzenia w rzeczywistości nadal on istnieje.

Wielokrotna praca dziecka rozwija precyzyjne ruchy rąk wysyłając ważne informacje do mózgu, a także wspomaga rozwój dłoni, nadgarstka i palców.

Powtarzając ćwiczenie dziecko uczy się odczuwać radość z osiągania sukcesów dzięki własnym staraniom.

Te dwa produkty z serii Niezmienność Przedmiotu przeznaczone są dla niemowląt, które potrafią już siedzieć i pracować z pomocą obu rąk. Ich prostota powoduje, że dziecko skupia się na swojej pracy osiągając odpowiednie rezultaty i ciesząc się z sukcesów.

Cel

Dziecko pracujące z tymi przedmiotami rozwija koordynację pomiędzy ręką i okiem (koordynacja manualno-wzrokowa). Dziecko nieświadomie doświadcza również, że pomimo, iż dany obiekt znika na chwilę z pola widzenia w rzeczywistości nadal on istnieje.

Wielokrotna praca dziecka rozwija precyzyjne ruchy rąk wysyłając ważne informacje do mózgu, a także wspomaga rozwój dłoni, nadgarstka i palców.

Powtarzając ćwiczenie dziecko uczy się odczuwać radość z osiągania sukcesów dzięki własnym staraniom.