KIDS TALK™ to blog na tematy związane z rozwojem dziecka redagowany przez Maren Schmidt. Maren jest nauczycielką Montessori z dyplomem Association Montessori Internationale oraz założycielką szkoły Montessori. Posiada ponad 20 lat doświadczenia w pracy z dziećmi. Jest autorką książki Understanding Montessori – A Guide For Parents (Zrozumieć Montessori – Przewodnik Dla Rodziców). Uzyskaliśmy zgodę autorki na tłumaczenie artykułów zamieszczanych na KIDS TALK™ na język polski i umieszczanie ich na naszej stronie

„Miejsce na wszystko i wszystko na swoim miejscu” – Co za wspaniały sen.

Kiedy miałam sześć lat, moje zabawki mieściły się w jednej szufladzie komody: piłki, skakanka, kolorowanki, kredki, warcaby i talia kart. Półka w szafie mieściła wszystkie zabawki pięciorga dzieci: gry planszowe, puzzle, lalki, drewniane klocki, ołowiane figurki i zestawy do budowania. Jakże wszystko się zmieniło.

Z moimi dziećmi ciągle stawałam wobec wyzwania znalezienia miejsca na wszystkie ich „rzeczy”. Będąc najstarszymi wnuczkami po obu stronach rodziny, z ośmioma ciociami i wujkami, każde święta stawały się źródłem przeciążenia nowymi nabytkami. Półki z pudełkami i koszykami pomagały wówczas utrzymywać wszystkie rzeczy w porządku. Zasada bawienia się tylko jedną zabawką naraz również pomagała utrzymywać dom w czystości. Oczywiście cała ta organizacja i zasady przestawały obowiązywać, kiedy tylko w domu pojawiali się goście oraz postępujący za nimi chaos i graciarnia.

Stając w obliczu bałaganu, dzieci mogą czuć się przytłoczone wysiłkiem jaki trzeba włożyć w posprzątanie, dokładnie tak samo jak my. Od czego tu zacząć? Jeśli w twoim domu panuje porządek i każda rzecz ma swoje miejsce, porządek ten pomoże dzieciom nauczyć się odkładać własne zabawki, książki czy ubrania na wyznaczone dla nich miejsce.

Od dnia urodzin do wieku około czterech i pół lat dzieci są niezwykle wrażliwe na porządek. Starają się uporządkować dla siebie nasz chaotyczny świat. Możemy im w tym pomóc utrzymując nasze środowisko życia zorganizowanym i przewidywalnym. Pomyśl, jak sfrustrowany czujesz się, gdy w twoim sklepie poprzekładają towary na półkach i nie możesz znaleźć swoich ulubionych produktów. Nasze dzieci doświadczają tej samej frustracji, kiedy próbują odnaleźć się we własnym otoczeniu.

Aby utrzymać przewidywalne środowisko życia, myśl zawsze: „mniej znaczy więcej”. Rozważnie dobieraj zabawki i ubrania. Pakuj lub wydawaj okresowo za małe lub nie używane rzeczy. Zmieniaj ułożenie zabawek na półkach.

Co do organizacji ubrań; dostosuj wysokość drążka w szafie do wysokości dziecka. Używaj małych wieszaków i pokaż dziecku jak wiesza się ubrania. Możesz także używać małych koszyków na skarpetki i bieliznę oraz na ubrania do składania, umieszczonych na dostępnym dla dziecka poziomie.

Kolejnym aspektem dobrej organizacji jest zarządzanie czasem. Postaraj się ułożyć plan dnia, który byłby przewidywalny ale nie nudny. Stałe godziny posiłków pomogą Twojemu dziecku poczuć się bezpieczniej i pewniej oraz wprowadzą prządek w jego dzień.

Możesz pomóc sobie w organizowaniu dnia używając różnych narzędzi np. wywieszając listy, kalendarze, plany dnia czy kolorowe samoprzylepne karteczki. Moja rodzina uwielbia dokuczać mi za moje wszechobecne kolorowe kartki. Zauważyłam jednak kilka z nich na lodówce mojej córki – zdaje się więc, że zdolności organizacji przylgnęły.

Wspomnij czasem w zwyczajnej rozmowie, jak długo zajmuje wykonanie różnych czynności: pójście do sklepu (1 godzinę); pójście do banku (5 minut); ugotowanie obiadu (pół godziny); zbudowanie domu (1 rok). Możesz bawić się w gry typu: Myślę, że możemy posprzątać pokój zabaw zanim doliczę do stu.

Sekretem przy rozwijaniu w dziecku zdolności organizacyjnych jest – jestem pewna, że już odgadliście – posiadanie samemu takich zdolności. Jeżeli utrzymywanie porządku sprawia Ci trudność, zapisz się na kurs albo zapytaj o kilka przydatnych rad znajomego, który nie ma z tym kłopotów. Pamiętaj, wszystko, co zrobisz, aby wzmocnić swoje zdolności organizacyjne, pomoże Twojemu dziecku poczuć się bardziej uporządkowanym i rozwinąć poczucie kontroli nad własnym życiem.
Tłumaczenie: Agata Jurasińska

KIDS TALK™ to blog na tematy związane z rozwojem dziecka redagowany przez Maren Schmidt. Maren jest nauczycielką Montessori z dyplomem Association Montessori Internationale oraz założycielką i dyrektorką szkoły Montessori. Posiada ponad 20 lat doświadczenia w pracy z dziećmi. Jest autorką książki Understanding Montessori – A Guide For Parents (Zrozumieć Montessori – Przewodnik Dla Rodziców).

Uzyskaliśmy zgodę autorki na tłumaczenie artykułów zamieszczanych na KIDS TALK™ na język polski i umieszczanie ich na naszej stronie www.bycrodzicami.pl.

‘Pomagając swojemu dziecku być lepiej zorganizowanym’ jest tłumaczeniem oryginalnego artykułu w języku angielskim pod tytułem ‘Helping Your Child Be Better Organized‘

KIDS TALK™ to blog na tematy związane z rozwojem dziecka redagowany przez Maren Schmidt. Maren jest nauczycielką Montessori z dyplomem Association Montessori Internationale oraz założycielką szkoły Montessori. Posiada ponad 20 lat doświadczenia w pracy z dziećmi. Jest autorką książki Understanding Montessori – A Guide For Parents (Zrozumieć Montessori – Przewodnik Dla Rodziców). Uzyskaliśmy zgodę autorki na tłumaczenie artykułów zamieszczanych na KIDS TALK™ na język polski i umieszczanie ich na naszej stronie

Rodzice, wyobraźcie sobie taką scenę: Wasi znajomi wpadają w towarzystwie dwóch nieznajomych osób, będących mniej więcej w waszmym wieku. Wasz tata mówi: “Daj mi proszę kluczyki do samochodu. Jan widział Twój nowy samochód i chciałby się przejechać. Wiem, że chciałbyś się podzielić. Asia ma ochotę ponosić Twoje kolczyki, wiesz, te diamentowe. Bądźmy mili i podzielmy się.”

Hola! Przecież są rzeczy, którymi wcale nie chcemy się dzielić i bylibyśmy oburzeni, gdyby ktoś zasugerował, że powinniśmy. Niektóre przedmioty należą do osobistych, w przypadku innych, ryzyko zniszczenia jest zbyt duże. Nie chcielibyśmy przecież płacić za rozbity samochód albo za zgubioną biżuterię. Oczywiście, istnieją też rzeczy, które jesteśmy w stanie pożyczyć bez większych oporów, jeśli oczekiwania i konsekwencje związane z ich wypożyczeniem są jasno określone.

Wasze dzieci mają takie same jak Wy odczucia, co do dzielenia się. Przed szóstym rokiem życia (zanim wypadnie pierwszy mleczak) dzieci znajdują się w stadium rozwojowym samodoskonalenia. Zabawy inicjowane przez dziecko w wieku od trzech do sześciu lat budują jego zdolności i umiejętność koncentracji poprzez powtarzanie. Aktywność taka ma łatwy do ustalenia początek, środek i koniec. Na przykład, jeśli Twoje dziecko bawiłoby się budując z klocków i poprosiłbyś je, żeby podzieliło się klockami w samym środku zabawy, wyraziłoby frustrację; dokładnie tak samo jak Ty, jeśli ktoś zabrałby Ci kluczyki do samochodu w trakcie jazdy.

Po szóstym roku życia, to praca w grupie, raczej niż samodoskonalenie zajmuje centralne miejsce pośród aktywności dziecka. Wspólne działanie jest stosowne do tej fazy rozwoju i wspomaga proces uczenia się. Przed szóstym rokiem życia, dziecko skupia sie na rozwoju swoich indywidualnych umiejętności i może czuć się skrzywdzone, jeśli pozwolimy innym na korzystanie z jego lub jej rzeczy. Możesz przypomnieć sobie z własnego doświadczenia, lub z obserwacji swoich dzieci, że wiele kłótni między rodzeństwem wynika z dotykania, używania albo pożyczania osobistych rzeczy brata lub siostry.

Zrozumienie co dzielenie się naprawdę oznacza może pomóc nam zaszczepić w naszych dzieciach poczucie wspólnoty rodzinnej. (fot. tiffanywashko/flickr.com)

Zastosowanie prostej reguły może wyeliminować wiele z tych konfliktów. Kiedy ktoś używa jakiejś rzeczy, nikt inny nie może jej dotykać, chyba, że poprosi o zgodę użytkownika. Odpowiedź ‘nie’ musi zostać zaakceptowana. Wyznaczenie przestrzeni zabawy przez użycie małego kocyka lub maty, ułatwi rozeznanie, które przedmioty są obecnie w użytku. Zabawka może być użyta przez kolejną osobę, po tym jak zostanie odłożona z powrotem na półkę. Pewne zabawki np. klocki, puzzle i gry planszowe można oznaczyć jako zabawki rodzinne. Takie zabawki mogą mieć swoje miejsce na najniższej półce. Zabawki rodzinne są używne na tej samej zasadzie, na jakiej używane są publiczne zasoby wspólnot np. biblioteki, baseny czy parki. Nie możemy wypożyczyć tej samej książki wszyscy naraz, możemy jednak podzielić się i pożyczać ją na zmianę. Mamy wówczas wspólną własność z wyznaczonymi jasno regułami i oczekiwaniami.

Zabawki osobiste mogą być przechowywane w sypialniach. Pewna rodzina używa też zamykanej szafki w przedpokoju do przechowywania zabawek, króte nie mogą być dotykane przez nikogo innego, tylko właściciela.

Posiadanie zabawek rodzinnych ułatwia prowadzenie zabaw bez łez dzieciom przychodzącym w odwiedziny. Goście mogą wybrać sobie zabawkę, po tym, jak zostaną poinformowani o zasadach: nie dotykania cudzych zabawek i odkładania rzeczy na miejsce po skończonej zabawie.

Zrozumienie co dzielenie się naprawdę oznacza może pomóc nam zaszczepić w naszych dzieciach poczucie wspólnoty rodzinnej. Wiedza o tym, co jest odpowiednie dla danego wieku, razem z jasno określonymi zasadami i oczekiwaniami co do użwania rzeczy, zaoszczędzi dzieciom konfliktów i łez.

Zasady używania zabawek rodzinnych:

1. Wybierz zabawkę.
2. Baw się na kocyku lub macie. (Wyznacz swoją przestrzeń zabawy)
3. Zapytaj o zgodę zanim dotkniesz czyjąś zabawkę.
4. Odłóż zabawkę na miejsce po skończoinej zabawie.

Tłum. Agata Jurasińska

KIDS TALK™ to blog na tematy związane z rozwojem dziecka redagowany przez Maren Schmidt. Maren jest nauczycielką Montessori z dyplomem Association Montessori Internationale oraz założycielką i dyrektorką szkoły Montessori. Posiada ponad 20 lat doświadczenia w pracy z dziećmi. Jest autorką książki Understanding Montessori – A Guide For Parents (Zrozumieć Montessori – Przewodnik Dla Rodziców).

Uzyskaliśmy zgodę autorki na tłumaczenie artykułów zamieszczanych na KIDS TALK™ na język polski i umieszczanie ich na naszej stronie www.bycrodzicami.pl.

‘Mit dzielenia się’ jest tłumaczeniem oryginalnego artykułu w języku angielskim pod tytułem ‘The Myth of Sharing‘

KIDS TALK™ to blog na tematy związane z rozwojem dziecka redagowany przez Maren Schmidt. Maren jest nauczycielką Montessori z dyplomem Association Montessori Internationale oraz założycielką szkoły Montessori. Posiada ponad 20 lat doświadczenia w pracy z dziećmi. Jest autorką książki Understanding Montessori – A Guide For Parents (Zrozumieć Montessori – Przewodnik Dla Rodziców). Uzyskaliśmy zgodę autorki na tłumaczenie artykułów zamieszczanych na KIDS TALK™ na język polski i umieszczanie ich na naszej stronie

Jedno to nic. Dwa to dziesięć – islandzkie powiedzenie o dzieciach

Na jakiś czas może się wydawać, że masz całe to rodzicielstwo pod kontrolą. Potem przychodzi drugie dziecko. Jak to lata temu powiedział mi wujek Norm: Zanim miałem dzieci, miałem dziesięć teorii na temat ich wychowywania. Teraz mam dziesięcioro i nie mam żadnych teorii.

Jako świeżemu rodzicowi, przerażający brak pewności odczuwany na dnie żołądka zdawał się u mnie nigdy nie znikać. Doceniałam wówczas humorystyczne wyrazy wsparcia „moich starszych”. Dzisiaj wiem, że istnieją wiodące zasady odnoszące się do stosunków międzyludzkich, które mogą nam dać pewność co do tego, że zmierzamy we właściwym kierunku oraz uspokoić nasze obawy zawiązane z wychowywaniem dzieci.

Zasady zawarte w książce Stephena Covey’a „Siedem nawyków skutecznego działania”, stały się dla mnie bezcenne. Jedną z nich jest „Staraj się najpierw zrozumieć, potem być zrozumiany”.

Częścią naszego szkolenia na nauczycieli Montessori jest obserwacja dziecka w czasie pracy. Zasadniczo, obserwowanie dziecka zaangażowanego w jakąkolwiek aktywność daje nam możliwość zrozumienia kim ono jest.

Jakże niezwykłą rzeczą jest mieć w naszym życiu kogoś, kto pragnie nas zrozumieć. Kogoś, kto odsunie na bok swoja własną prace, nastawienie lub uprzedzenia po to, by nas obserwować, szukając naszej wyjątkowości.

Kiedy obserwujemy pracę dzieci (zaangażowanie w celową aktywność) zdobywamy zrozumienie tego kim są, poznajemy ich preferencje, silne i słabe strony. Obserwacje te pomagają nam z kolei stać się prawdziwie pomocnymi dla dziecka, szczególnie dla dziecka, które postrzegamy jako trudne, nieprzyjemne czy sprawiające problemy.

Gdy zaczniemy szukać zrozumienia poprzez obserwację, dostrzeżemy w zachowaniu dziecka wyłaniające się wzory. Być może zaobserwujemy, że napady złości często pojawiają się między 9:30 a 9:45. Zaproponowanie przekąski o 9:00 będzie skutkowało wyeliminowaniem napadów złości.

7 nawyków skutecznego działania to podręcznik życia współczesnego człowieka. Jeden z najbardziej wpływowych ludzi Ameryki wskazuje, jak – kierując się wewnętrzną uczciwością, poszanowaniem innych, a przede wszystkim świadomością tego, co najważniejsze, a nie tego, co pilne – doprowadzić do erupcji własnych możliwości i tworzyć synergię, oznaczającą zwielokrotnione efekty wspólnych działań.

Powiedzmy że, ‘niegrzeczne’ dziecko (robiące rzeczy, których nie powinno robić) zrywa wszystkie tulipany sąsiada. Naszym pierwszym impulsem mogłaby być chęć pouczenia dziecka o tym, co zrobiło źle. Jeśli jednak w pierwszym rzędzie poszukujemy zrozumienia, moglibyśmy wykorzystać ten incydent jako wgląd w osobowość dziecka. Możemy starać się o to, by być zrozumianymi mówiąc: „Nie zrywaj kwiatków sąsiada.” Szukając jednak najpierw zrozumienia dziecka moglibyśmy dostrzec jego miłość do kwiatów, pragnienie bycia pomocnym w tworzeniu bukietów, czy pragnienie piękna. Rozumienie dziecka, pomoże dziecku zrozumieć nas.

Później, możemy karmić jego zainteresowanie nazywając poszczególne kwiaty, pokazując jak układać bukiet, nazywając poszczególne części rośliny lub rysując kwiaty. Odrębną sprawą jest oczywiście nauka szacunku dla cudzej własności.

W tej sprawie moglibyśmy zwrócić się do dziecka w następujący sposób: „Piotrze, widzę, że zerwałeś tulipany pana Wilsona. Czyż nie są piękne? Och, zerwałeś je dla mnie? Piotrze, to bardzo miło z twoje strony, ale te kwiaty należą jednak do pana Wilsona. Może mu być smutno, że nie ma ich już w jego ogrodzie. Nam też mogłoby być przykro, gdyby nasze kwiaty zniknęły. Wsadzimy je do wazonu i zanieśmy panu Wilsonowi. Musimy mu powiedzieć, że jest nam przykro, z powodu zerwania jego kwiatów bez pozwolenia.”

Prowadzenie dzieci to wymagająca radość. Gdy będziemy postrzegać naszą pracę jako pomoc dzieciom w odkrywaniu samych siebie i ich własnej pracy, być może uda nam się odłożyć na bok naszą potrzebę bycia zrozumianym i na pierwszym miejscu postawić potrzebę zrozumienia dzieci. To zrozumienie pozwoli nam stać się prawdziwymi pomocnikami naszych dzieci. W zamian, dzieci będą starały się zrozumieć to, co my chcemy im przekazać, jak na przykład: „Proszę, nie zrywaj kwiatów pana Wilsona”.

Tłum. Agata Jurasińska

KIDS TALK™ to blog na tematy związane z rozwojem dziecka redagowany przez Maren Schmidt. Maren jest nauczycielką Montessori z dyplomem Association Montessori Internationale oraz założycielką i dyrektorką szkoły Montessori. Posiada ponad 20 lat doświadczenia w pracy z dziećmi. Jest autorką książki Understanding Montessori – A Guide For Parents (Zrozumieć Montessori – Przewodnik Dla Rodziców).

Uzyskaliśmy zgodę autorki na tłumaczenie artykułów zamieszczanych na KIDS TALK™ na język polski i umieszczanie ich na naszej stronie www.bycrodzicami.pl.

‘Staraj się najpierw zrozumieć, potem być zrozumianym?’ jest tłumaczeniem oryginalnego artykułu w języku angielskim pod tytułem ‘Seek First to Understand, Then to Be Understood‘

KIDS TALK™ to blog na tematy związane z rozwojem dziecka redagowany przez Maren Schmidt. Maren jest nauczycielką Montessori z dyplomem Association Montessori Internationale oraz założycielką szkoły Montessori. Posiada ponad 20 lat doświadczenia w pracy z dziećmi. Jest autorką książki Understanding Montessori – A Guide For Parents (Zrozumieć Montessori – Przewodnik Dla Rodziców). Uzyskaliśmy zgodę autorki na tłumaczenie artykułów zamieszczanych na KIDS TALK™ na język polski i umieszczanie ich na naszej stronie

Wychowywanie naszych dzieci do współpracy może być naprawdę wymagające. Jeśli pomyślimy o tych wszystkich obowiązkach do spełnienia w ciągu krótkiego dnia możemy poczuć się jak komendant wojskowy, policjant i zła wiedźma w jednym.

Unikając sytuacji, w których jawimy się naszym dzieciom jako ostoja małoduszności i ciągłej kontroli możemy przesadzić w drugą stronę i być nazbyt mili pytając i prosząc o współpracę zamiast po prostu jej oczekiwać.

Niektóre sprawy nie powinny być negocjowane i w ich przypadku nie powinniśmy prosić o zgodę dziecka na ich wykonanie. Kiedy powiemy: ‘Kochanie, mógłbyś proszę wynieść śmieci? Dobrze?’ to brzmi to tak, że dzieci mogą poczuć, że mają prawo odmówić wykonania zadania. Zdanie: ‘Proszę, już czas na wyniesienie śmieci. Zaczynają cuchnąć.’ w lepszy sposób będzie uczyć nasze dzieci współpracy.

Dla naszych dzieci (a także współmałżonków) prośby z użyciem słów ‘mógłbyś’, ‘mogłabyś’, ‘zrobiłbyś’, ‘zrobiłabyś’ mogą brzmieć zbyt dosłownie.

‘Mógłbyś wynieść śmieci, proszę?’ może być zinterpretowane jako ‘Czy jesteś w stanie, albo czy wiesz jak wynieść śmieci?’ Odpowiedzią może być ciche ‘tak’, ale brak akcji.

‘Wyniósłbyś śmieci, proszę? może być zinterpretowane jako ‘Kiedy będziesz miał czas, czy miałbyś ochotę wynieść śmieci?’ Podobnie, przy dosłownej interpretacji, odbiorca może mieć poczucie, że ma wybór w tej kwestii.

‘Czy mógłbym/mogłabym cię prosić o wyniesienie śmieci?’ Czy zaczynasz dostrzegać językową pułapkę, w którą wpadamy prosząc i pytając zamiast informować?

Powiedzenie: ‘Potrzebuję, byś wyniósł te śmieci teraz, proszę’  na pierwszy rzut oka może wydawać się zbyt gwałtowne i może nawet niegrzeczne. Takie stwierdzenie jest jednak bardzo zrozumiałe i treściwe i nie pozostawia pola na błędną interpretację, a dodatkowo po prostu działa.

Nie zawsze jednak chcemy dawać jasne wskazówki. Powinniśmy dawać naszym dzieciom wybór tak często jak to tylko możliwe. Praktyka w wybieraniu jest podstawowym elementem rozwoju samodyscypliny i współpracy z innymi. Dajemy więc wybór, kiedy dana sytuacja jest do tego odpowiednia.

Małemu dziecko możemy pozwolić na wybór z pośród dwóch rzeczy, na przykład koszulek do ubrania: ‘Chciałbyś dziś włożyć niebieską czy zieloną koszulkę?’

Możemy pozwolić na wybór jedzenia z pośród dwóch możliwośći: ‘Wolałbyś fasolkę czy brokuły na kolację?’ Zauważ, że to pytanie nie jest otwarte: ‘Co chciałbyś na kolację?’

Możemy również dawać wybór, jeśli chodzi o kolejność zdarzeń: ‘Chciałbyś poczytać książkę przed czy po włożeniu piżamy?’

Poniżej znajdziecie zestawienie, które pomoże Wam przemyśleć różnicę pomiędzy proszeniem, informowaniem a dawaniem wyboru. Pamiętaj, że możliwości, które dajesz przy wyborze powinny być odpowiednie do danej sytuacji.

Pytanie, prośba: Czy jesteś gotowy i możemy już wracać?
Informacja: Czas, by wracać. Proszę, nie zapomnij zapiąć pasów.
Wybór: Chciałbyś wracać już teraz czy za piętnaście minut?

Pytanie, prośba: Czy zamierzasz dać psu coś do picia?
Informacja: Nasz pies wygląda na spragnionego. Czas, by nalać mu wody do miski.
Wybór: Chciałbyś podać psu wodę teraz czy po jedzeniu?

Pytanie, prośba: Gdzie są twoje buty? Jesteśmy spóźnieni.
Informacja: Wkładaj buty, proszę. Czas, by wychodzić.
Wybór: Chciałbyś założyć swoje buty teraz czy w samochodzie?

Pytanie, prośba: Pozbierasz zabawki?
Informacja: Czas, by poukładać twoje zabawki na twoich półkach.
Wybór: Chciałbyś, bym pomógł/pomogła ci poukładać twoje zabawki, czy zrobisz to samodzielnie?

Aby wspierać w naszych dzieciach ducha współpracy pamiętaj, by prosić tylko wtedy, kiedy dajemy odpowiednie możliwości wyboru, lub dawaj jasne informacje bez możliwości wyboru.
Pamiętaj: takie słowa jak ‘proszę’ i ‘dziękuję’ wspierają chęć współpracy u naszych dzieci.

KIDS TALK™ to blog na tematy związane z rozwojem dziecka redagowany przez Maren Schmidt. Maren jest nauczycielką Montessori z dyplomem Association Montessori Internationale oraz założycielką i dyrektorką szkoły Montessori. Posiada ponad 20 lat doświadczenia w pracy z dziećmi. Jest autorką książki Understanding Montessori – A Guide For Parents (Zrozumieć Montessori – Przewodnik Dla Rodziców).

Uzyskaliśmy zgodę autorki na tłumaczenie artykułów zamieszczanych na KIDS TALK™ na język polski i umieszczanie ich na naszej stronie www.bycrodzicami.pl.

‘Kiedy pytać? Kiedy informować? Jak dawać wybór?’ jest tłumaczeniem oryginalnego artykułu w języku angielskim pod tytułem ‘When to Ask, When to Tell‘

KIDS TALK™ to blog na tematy związane z rozwojem dziecka redagowany przez Maren Schmidt. Maren jest nauczycielką Montessori z dyplomem Association Montessori Internationale oraz założycielką szkoły Montessori. Posiada ponad 20 lat doświadczenia w pracy z dziećmi. Jest autorką książki Understanding Montessori – A Guide For Parents (Zrozumieć Montessori – Przewodnik Dla Rodziców). Uzyskaliśmy zgodę autorki na tłumaczenie artykułów zamieszczanych na KIDS TALK™ na język polski i umieszczanie ich na naszej stronie

‘Popatrz mamo! Jestem jak tata!’

Trzyletni Staś otworzył swój niebieski mazak i popisał nim po ścianie, w czasie gdy jego mama, Maria, przygotowywała warzywa na obiad. Podczas weekendu Staś pilnie obserwował jak jego tata malował kuchnię. Teraz chciał pomóc, przynajmniej tak wnioskowała jego mama, jednocześnie miotając się pomiędzy niedowierzaniem i przerażeniem. Staś nigdy nie popisał niczego. Zawsze używał papieru.

Maria zareagowała jednak bardzo pewnie:

‘Staś! Stop!’ – powiedziała stanowczo, ale delikatnie idąc w kierunku syna. Staś odwrócił się w jej kierunku i ich wzrok spotkał się.

Maria kucnęła do poziomu syna i kontynuowała: ‘Odłóż mazak’.

‘Mazakami piszemy tylko na papierze. Pamiętasz? Proszę, usiądź  i pisz na papierze.’

Maria zabrała się za czyszczenie ściany i zmyła ślady mazaka w kilka minut podczas gdy Staś malował na papierze.

Kiedy tata, Piotr, wrócił do domu, Staś chętnie się pochwalił: ‘Tato, pomalowałem ścianę mazakiem, ale mama powiedziała: tylko na papierze’.

Piotr spojrzał uważnie i popatrzył na Marię.

Maria uśmiechając się powiedziała: ‘Wszystko w porządku, skorzystałam z zasady dwóch sekund’.

Podczas, gdy jesteśmy dla dziecka przewodnikami w nauce akceptowalnych zachowań, jak w przytoczonym wyżej przykładzie: mazakami piszemy tylko na papierze, nie po ścianach (nawet jeśli są tego samego koloru co ściana), warto poznać co nieco, jak działa pamięć dziecka. Człowiek posiada trzy rodzaje pamięci:

1. aktywną pamięć bezpośrednią
2. pamięć krótkotrwałą
3. pamięć długotrwałą

Aktywna pamięć bezpośrednia u dzieci pomieści dwie sekundy informacji. Mamy więc dwie sekundy, by przekazać wiadomość. Aby nasze mówienie odniosło skutek musi być krótkie i bezpośrednie. Dodatkowo chcielibyśmy, by nasz komunikat został przekazany w sposób, który wspomaga zapamiętywanie krótko- i długotrwałe. Rozważmy więc raz jeszcze tarapaty Stasia.

Kiedy Maria zauważyła, że Staś maluje po ścianie, wypowiedziała jego imię, a następnie słowo ‘stop’. Dwusekundowa informacja. Maria zostawiła swoją pracę i poszła w kierunku Stasia. Kiedy Staś zareagował odpowiednio, Maria mogła przejść do kolejnego kroku. Jeśli Staś nie przestałby pisać po ścianie, Maria mogłaby delikatnie chwycić jego nadgarstek i zatrzymać go.

‘Odłóż mazak’. Kolejna dwusekundowa wiadomość.

‘Mazakami piszemy tylko na papierze’. Dwie sekundy.

‘Pamiętasz?’ Dwie sekundy, które przywołują informacje z pamięci długotrwałej. Użycie słowa ‘pamiętasz’ wskazuje również na fakt, że cała informacja jest ważna, by ją zapamiętać.

‘Proszę, usiądź  i pisz na papierze’. Te dwa polecenia: usiądź i pisz pomagają wzmocnić pamięć krótkotrwałą i bezpośrednią jednocześnie wyznaczając oczekiwane zachowanie dla pamięci długotrwałej. Użycie słowa ‘proszę’ pomaga dziecku w łatwiejszym przyjęciu poleceń.

Kiedy potrzebujesz zmienić zachowanie dziecka natychmiast, zapamiętaj zasadę dwóch sekund. Wydawaj krótkie dwusekundowe wiadomości rozpoczynając od imienia dziecka i słowa ‘stop’. Wyraź oczekiwane zachowanie. Użyj wyrażenia ‘Pamiętasz?’ Poproś o odpowiednie zachowanie zaczynając od słowa ‘proszę’. Przejdź do kolejnego kroku, który może wymagać spokojnego powtórzenia prośby lub prostej fizycznej interwencji takiej jak przytrzymanie nadgarstka.

Jeśli twoje dziecko ma problemy z reakcją na słowo ‘stop’, spróbujcie razem następującej zabawy. Zacznij od czegoś w rodzaju: ‘Poskaczmy razem’. Skaczcie przez kilka sekund, a następnie powiedz ‘stop’. Zatrzymaj się w miejscu na chwilę. Spróbuj wykonywać różne czynności, takie jak chodzenie, obroty, czołganie się, mruganie, machanie, śmianie się, tańczenie, machanie, i tak dalej. Po każdej mów ‘stop’ i zatrzymaj się w bezruchu. Wydłużaj tę zabawę przez wykorzystanie wielu różnych czynności i zwiększanie czasu przeznaczonego na każdą z nich. Pośmiejcie się i bawcie się dobrze.

Jednym z wielkich atutów jest możliwość nauki przez zabawę. Zapamiętaj, że badania pokazują, iż uczymy się efektywniej i szybciej, kiedy nauka przebiega w atmosferze radości i zabawy. Aby zmienić zachowanie, stosuj zasadę dwóch sekund i bądź radosny.

Raz jeszcze kroki zasady dwóch sekund:

1. Wypowiedz imię dziecka i ‘Stop!’
2. Dziecko przestaje lub dorosły interweniuje.
3. Wyraź oczekiwane zachowanie.
4. ‘Pamiętasz?’
5. Poproś o odpowiednie zachowanie.

KIDS TALK™ to blog na tematy związane z rozwojem dziecka redagowany przez Maren Schmidt. Maren jest nauczycielką Montessori z dyplomem Association Montessori Internationale oraz założycielką szkoły Montessori. Posiada ponad 20 lat doświadczenia w pracy z dziećmi. Jest autorką książki Understanding Montessori – A Guide For Parents (Zrozumieć Montessori – Przewodnik Dla Rodziców).

Uzyskaliśmy zgodę autorki na tłumaczenie artykułów zamieszczanych na KIDS TALK™ na język polski i umieszczanie ich na naszej stronie www.bycrodzicami.pl.

‘Mamy dwie sekundy, by zmienić zachowanie’ jest tłumaczeniem oryginalnego artykułu w języku angielskim pod tytułem ‘We Have Two Seconds to Change Behavior‘

KIDS TALK™ to blog na tematy związane z rozwojem dziecka redagowany przez Maren Schmidt. Maren jest nauczycielką Montessori z dyplomem Association Montessori Internationale oraz założycielką szkoły Montessori. Posiada ponad 20 lat doświadczenia w pracy z dziećmi. Jest autorką książki Understanding Montessori – A Guide For Parents (Zrozumieć Montessori – Przewodnik Dla Rodziców). Uzyskaliśmy zgodę autorki na tłumaczenie artykułów zamieszczanych na KIDS TALK™ na język polski i umieszczanie ich na naszej stronie

Jaki jest ulubiony posiłek twojego dziecka? Kolor? Ubranie? Czego twoje dziecko nie lubi. Nasze wybory dają ważny wgląd w naszą osobowość. Jeśli dziecko zgadza się z nami w większości przypadków mamy dosyć łatwą drogę. Jednak dziecko, które bardzo stanowczo wyraża swoje wybory, może doprowadzić nas do granic wytrzymałości i nadwyrężyć naszą cierpliwość.  Jak długo jesteśmy w stanie słuchać wywodów w stylu: ‘Tego nie lubię. To jest obrzydliwe. Tego nie będę jadł. Nie będę się kąpał’? Jak radzimy sobie z dziecięcymi napadami złości, rzucaniem wszystkim, krzyczeniem, albo z rozrywającym nasze serce ‘Nienawidzę cię!’?

Usłyszenie z ust trzy-, cztero-, czy pięciolatka słów ‘Nienawidzę cię!’ jest dla nas druzgocące, a jednak wątpię, że są jacyś rodzice, którzy nie usłyszeli nigdy takich słów.  Najczęstszym błędem, który popełniamy (ja też to robię!) jest przeświadczenie, że ten wybuch jest bezpośrednio skierowany do nas. Takie eksplozje słów są wyrażeniem własnych wyborów dziecka i prawie zawsze nie mają nic wspólnego z tobą. Jeśli nasze dzieci wyrażają swoje wybory w tak stanowczy sposób, trudno jest powstrzymać nasze emocje i nasza potrzeba bycia kochanym bierze górę nad całą sytuacją. Jeśli nie wycofamy się i nie spojrzymy chłodnym okiem na podłoże wybuchu, bardzo łatwo będzie nam stać się zakładnikami dziecięcych wymagań.

Kiedy dzieci rzucają zdanie typu ‘Nienawidzę cię!’, wyrażają one dużą niechęć. Dzieci dostrzegają, że potrafisz zmienić daną sytuację lub otoczenie i kierują swoje frustracje na ciebie. Nienawiść jest skrajną formą niechęci. Miłość jest na dalekim krańcu sympatii. Sympatia/niechęć. Miłość/nienawiść. To słowa do wyrażania stopnia naszych wyborów i preferencji. ‘Lubię makaron’. ‘Nienawidzę ryb’.

Patrząc jednak z punktu widzenia emocji, przeciwieństwem miłości nie jest nienawiść. Przeciwieństwem miłości jest lęk, lęk przed utraceniem miłości, lęk przed byciem niekochanym.

Kiedy słyszymy, gdy nasze dzieci (i inni też) mówią ‘Nienawidzę cię!’, wyrażają oni albo niechęć albo strach. Musimy wycofać się na chwilę i spojrzeć na sytuację, aby zrozumieć ukryty przekaz dziecka pamiętając, że zdanie mówi o jakiś preferencjach lub lękach dziecka. Rozładuj sytuację poprzez przetłumaczenie ‘Nienawidzę cię!’ na język miłości, na przykład: ‘Wiem, że jesteś zmartwiony, ale kocham cię. Wiem, że ty również mnie kochasz, ale jesteś teraz rozzłoszczony (nieszczęśliwy, zmartwiony). Możesz mi powiedzieć, czego potrzebujesz?’

Pamiętaj, że dzieci uczą się szybko, że wymawiając niektóre słowa mogą zmiękczyć rodziców, którzy ustąpią im wymaganiom. ‘Nienawidzę cię!’ jest jednym z ulubionych wyrażeń. Dziecko użyje ostrego języka jeśli jego wybory nie są brane pod uwagę. Z mojego doświadczenia wynika, że wyrażenie ‘Nienawidzę cię!’ zwykle bierze się z dwóch powodów: nie brania pod uwagę wyborów dziecka lub lęku przed opuszczeniem.

Rodzice dzielą się  ze mną różnymi ciekawymi historiami. Jedna mama odkryła, że jej syn wpadał w szał z krzyczeniem ‘Nienawidzę cię!’ zawsze w jeden dzień po tym, jak jego tata wyjeżdżał w podróż służbową. Ukrytym znaczeniem był tutaj więc strach przed opuszczeniem przez ojca. Kiedy tylko mama zrozumiała, że jest to związane z lękiem i chęcią zatrzymania taty w domu, napady złości skończyły się.

Jeden z ojców zauważył, że napady złości z ‘Nienawidzę cię!’ zawsze pojawiały się kiedy zabrakło masła orzechowego. Odkrywając tę zależność zwrócił się do syna: ‘Wiem, że wolisz kanapki z masłem orzechowym, ale mamy tylko indyka’. Zauważył on preferencje syna, a to co usłyszał zaskoczyło go zupełnie: ‘Dziękuję tato. Indyk też może być’. Rozpoznanie i zauważenie tego, co inna osoba lubi, a czego nie lubi wspaniale wpływa na poczucie bycia kochanym i wysłuchanym, a potrzeba silnego wyrażenia swoich wyborów czy lęków może zniknąć.

Bądź świadomy tego, co twoje dziecko lubi, a czego nie lubi, i potwierdzaj jego preferencje, by twoje dziecko czuło się kochane i rozpoznawało, że jest częścią waszej rodziny. Z twoją pomocą nauczy się ono wyrażać swoje wybory w odpowiedni i miły sposób. Wzmocnij waszą więź poprzez rozpoznanie preferencji swoich dzieci. Kiedy usłyszysz kolejny raz ‘Nienawidzę cię!’ nie bierz tego do siebie. Przemień się w Sherlocka Holmesa i odkryj czy ukrytą informacją jest jakaś szczególna preferencja dziecka czy strach przed czymś.

KIDS TALK™ to blog na tematy związane z rozwojem dziecka redagowany przez Maren Schmidt. Maren jest nauczycielką Montessori z dyplomem Association Montessori Internationale oraz założycielką szkoły Montessori. Posiada ponad 20 lat doświadczenia w pracy z dziećmi. Jest autorką książki Understanding Montessori – A Guide For Parents (Zrozumieć Montessori – Przewodnik Dla Rodziców).

Uzyskaliśmy zgodę autorki na tłumaczenie artykułów zamieszczanych na KIDS TALK™ na język polski i umieszczanie ich na naszej stronie www.bycrodzicami.pl.

‘Poznaj, co twoje dzieci lubią, a czego nie lubią’ jest tłumaczeniem oryginalnego artykułu w języku angielskim pod tytułem ‘Know Your Children by Their Likes and Dislikes‘