Wczoraj dostaliśmy od naszej znajomej książkę Baby Signs: How to Talk with Your Baby Before Your Baby Can Talk autorstwa Lindy Acredolo oraz Susan Goodwyn i zdołałem przeczytać wstęp ale już nie mogę sie doczekać, kiedy będę miał czas, żeby kontunuować. 

Wiedzieć, co chce nam powiedzieć dziecko zanim potrafi ono jeszcze mówić to niesamowita zdolność, która pomaga zarówno dziecku, jak i rodzicom. Sposobem na to jest język migowy dla niemowląt lub z angielskiego Baby Signs. Poprzez proste znaki takie, jakich niemowlęta szybko się uczą, są one w stanie zakomunikować nam wiele rzeczy. Przykładami takich prostych znaków może być machanie dłonią na pożegnanie oznaczające “pa pa pa”, czy wzruszanie ramionami, oznaczające “nie wiem”, skinięcie głową oznaczające “tak” i poruszanie głową z boku na bok oznaczające “nie”. Dlaczego więc nie spróbować wprowadzić więcej znaków opisujących najważniejsze czynności czy coś, co interesuje niemowlę najbardziej?

Minął kolejny miesiąc ciężkiej pracy Janka, która jednocześnie daje mu dużo radości i zadowolenia z siebie. Aż miło popatrzeć jak się cieszy, gdy coś nowego w sobie odkryje. Dziś na przykład mogliśmy obserwować jak raczkuje do tyłu. Tak mu się to nowe odkrycie spodobało, że co moment poruszał się to do przodu to do tyłu. Umiejętność tę nabył chyba dzięki swojej ulubionej ostatnio zabawie przeciągania różnych rzeczy, które mają kabel takich jak żelazko, mikser, suszarka, z pomieszczenia do pomieszczenia.

Wielu rodziców wyraża pewne zaniepokojenie, gdy dowiadują się, że w przedszkolach i szkołach Montessori dzieci przebywają w mieszanych wiekowo grupach – rozpiętość wiekowa wynosi zwykle 3 lata.

Pytanie o zasadność takiego podejścia pojawia się najczęściej u rodziców, których dzieci będą za niedługo przechodzić do kolejnego poziomu nauki (na przykład z przedszkola do szkoły podstawowej) lub którzy nie mieli wcześniej żadnej styczności z metodą Montessori.

 

Dzieci, które nie chodzą jeszcze do przedszkola czy szkoły mają mnóstwo czasu na zabawy i odkrycia na łonie natury. O znaczeniu takiego czasu pisaliśmy już wcześniej w artykule Natura – pokarm dla ciała, ducha i intelektu dziecka. A co z tymi dziećmi, które wiele godzin dziennie spędzają w czterech ścianach szkoły czy przedszkola?

 

Odpowiedź znaleźliśmy na jednej z naszych ulubionych stron poświeconych pomysłom na spędzanie czasu na łonie natury, czyli Green Hour w artykule Nature on the Go.

Odpowiedź jest prostsza niż można się spodziewać, a mianowicie: W tym roku, do przedszkola czy szkoły docieramy na piechotę!

To już czwarty post o książkach dla najmłodszych i trochę starszych. Pisaliśmy już o serii książeczek Ela i Olek, o Wiośnie w Bullerbyn oraz o przygodach Emila z Lönnebergi.

Dziś nadal trzymamy się litaratury szwedzkiej i chcemy zaproponować Wam książkę Jak tata pokazał mi wszechświat autorstwa Ulfa Starka.

My, dorośli często mamy tendencje do podziwiania rzeczy wielkich, ogromnych, których właściwie sami nie do końca rozumiemy, i które pewnie dlatego nas tak pociągają. Z drugiej strony rzecz ujmując, równie często potrafimy przeoczyć te wydawałoby się proste cuda dziejące się codziennie wokół nas, jak na przykład promień słońca rozszczepiający się na szkiełku i tworzący tęczę, czy mrówkę niosącą na swym grzbiecie patyk dwa razy większy od niej.
Książka ‘Jak tata pokazał mi wszechświat’ po raz kolejny przypomina nam, że spędzając czas z naszymi dziećmi uczymy się od siebie nawzajem oraz, że dzieci rozumieją i potrafią zauważyć o wiele więcej niż nam się wydaje. To one są prawdziwymi odkrywcami świata.

No to biegniemy dalej w świat dziecięcych książek. Jak już pewnie zauważyliście wszystkie dotychczas polecane przez nas tytuły należą do literatury szwedzkiej i są wydane nakładem Wydawnictwa Zakamarki. Poprzednio pisaliśmy o serii książeczek Ela i Olek, a następnie o książce Wiosna w Bullerbyn. Dziś chcemy napisać o kolejnym dziele Astrid Lindgren, a mianowice o ‘Ach ten Emil’. To, co pociąga nas w tych wszystkich książkach to brak gadających zwierzątek, magicznych przedmiotów i tym podobnych, a zarazem przedstawienie zwykłego codziennego życia w sposób fascynujący i piękny. Co więcej książki te są świetnie wydane więc prezentują, to co mają do zaoferowania w sposób bardzo atrakcyjny i z przepięknymi ilustracjami. To książki, które wybieramy i chcielibyśmy wybierać dla Jana. Ach, ten Emil dotrze do nas w najbliższym czasie.

Wczoraj rozpoczęliśmy naszą serię postów o książkach dla dzieci. Dziś o kolejnej książce, która zrobiła na nas wrażenie, i którą udało nam się już zamówić więc czekamy z niecierpliwością aż trafi w nasze ręce. Szczególnie, że po opisie na stronie internetowej Wydawnictwa Zakamarki zapowiada się wspaniale. Mówimy o ‘Wiośnie w Bullerbyn’ Astrid Lindgren.

Pamiętam jeszcze z podstawówki, że wiele razy widziałem książkę ‘Dzieci z Bullerbyn’ na półce, ale zawsze wydawała mi się taka gruba, a ja w tym czasie nie lubiłem spędzać czasu nad lekturą i tak to się stało, że nigdy jej nie przeczytałem. Przychodzi więc najwyższy czas, by nadrobić zaległości. Dla Janka jak narazie obrazkowo-tekstowa 32 stronicowa ‘Wiosna w Bullerbyn’, a dla nas “duża” 280 stronicowa księga ‘Dzieci z Bullerbyn’.

W metodzie Montessori bardzo duży nacisk kładzie się na to, by tematy książek czy historii opowiadanych dzieciom do 6 roku życia były prawdziwe, ponieważ dziecko chce poznawać świat takim jaki on jest. Najlepsze będą więc pozycje, które opowiadają o naszym życiu, mówią o rzeczywistych zjawiskach, przygodach, przedmiotach. Książki o mówiących zwierzętach czy fantastyczne schowajmy na później. Fantastyka jest bardzo interesująca, ale dla starszego dziecka. U małych dzieci jest przyczyną zakłopotania. Na świecie istnieje tyle interesujących i fascynujących rzeczy, zjawisk, ludzi, kultur …, że dla każdego z nas możliwości poznawania są niewyczerpane.

Ostatnio przeszukiwaliśmy różne księgarnie, by znaleźć ciekawe pozycje dla Janka i w tym i w kilku kolejnych postach postaramy się przedstawić nasze rezultaty.

Większość rodziców doświadcza w końcu momentu, kiedy dziecko chce bawić się głównie przedmiotami dorosłych jak komórka, ładowarka, żelazko, zegarek i tak dalej. Najczęściej próbujemy wtedy odwrócić ich uwagę i zachęcić do zajęcia się zabawkami.
W wielu montessoriańskich przedszkolach i domach można więc znaleźć Woreczki Tajemnic, które w bezpieczny i atrakcyjny sposób dają dzieciom możliwość poznawania często zupełnie zwykłych przedmiotów.

Aby przygotować własny Woreczek Tajemnic wystarczy uszyć średniej wielkości woreczek ściągany na górze sznurkiem i przygotować różne przedmioty, które można do niego wrzucić. Głównym kryterium w wyborze przedmiotów powinno być to, czy dziecko będzie potrafiło rozpoznać je za pomocą dotyku. Potrzebna będzie również przepaska na oczy.

Jeśli na świecie ma zapanować pokój … to powinniśmy zacząć od dzieci
- Mahatma Gandhii

Dziecko, które naprawdę pokochało swoje otoczenie i wszystkie żyjące stworzenia, które odkryło radość i entuzjazm w pracy, daje nam powód, by mieć nadzieję … nadzieję na pokój w przyszłości.
- Maria Montessori